Een vloek die generaties overleeft.

Wat een geweldig begin van een nieuwe serie is Opaal, het eerste deel van Dochters van de oceaan. Dit is zo’n boek waarbij je na een paar hoofdstukken al voelt: hier wil ik me helemaal in verliezen. En dat is dan ook precies wat ik heb gedaan.

Eleanor Buchanan kiest niet voor een simpel instapverhaal, maar neemt de tijd om een wereld neer te zetten die rijk is aan geschiedenis, emoties en mysterie. Het verhaal opent groots: met staande stenen en een vloek die als een donkere schaduw door de generaties heen blijft hangen. Vanaf dat moment wist ik: dit wordt een heel fijn verhaal.

We volgen twee vrouwen in twee tijdlijnen: Iris, de oudste dochter van de Blackmore-familie in 1931, en Roz, die in het heden vanuit Australië naar Londen verhuist met weinig meer dan een ring en veel vragen. Die dubbele tijdlijn is één van de sterkste punten van dit boek. De manier waarop Eleanor Buchanan het verleden en het heden met elkaar verweeft, voelt natuurlijk en is erg interessant. Geen moment raakte ik de draad kwijt; integendeel, ik wilde steeds sneller doorlezen om te ontdekken hoe alles met elkaar verbonden was.

Zowel Iris als Roz zijn personages waar je je makkelijk aan hecht. Ze zijn sterk, eigenwijs, onafhankelijk en dragen zichtbaar littekens met zich mee. Ze vertrouwen liever op zichzelf dan op anderen, zelfs als dat hen in gevaar brengt. Juist die kwetsbaarheid onder hun harde buitenkant maakt hen fijne personages. Ondanks de jaren die hen scheiden, voelde je hun verbondenheid. Deze is door de schrijfster mooi uitgewerkt.

Daarnaast is dit boek een feest voor liefhebbers van sfeer en setting. De locaties zijn zó levendig beschreven dat je ze bijna kunt ruiken en voelen: het ruige Schotland met zijn kille kusten, de uitgestrekte Australische outback, maar ook warmere oorden verder weg. Elke plek voegt echt iets toe aan het verhaal.

Wat ik ook erg fijn vond, is dat dit boek duidelijk het begin is van een grotere geschiedenis. Zonder te veel weg te geven, krijg je al subtiele inkijkjes in de levens van de andere zussen. Net genoeg om nieuwsgierig te maken, zonder af te leiden van Iris’ verhaal. Slim gedaan.

Aan het einde had ik het gevoel dat de belangrijkste puzzelstukjes netjes op hun plek vielen, terwijl er tegelijkertijd genoeg vragen openbleven om uit te kijken naar het volgende deel. Opaal is mysterieus, meeslepend en emotioneel, en voelt als het begin van een prachtige nieuwe serie. Ik kan nu al niet wachten om de volgende zus te volgen.