Wat blijft als de tijd opraakt

Wat een prachtige, hartverscheurende en tegelijk hoopvolle rollercoaster is het boek De wens. Dit boek kroop langzaam onder mijn huid en liet me pas los toen de laatste bladzijde omgeslagen was. Met tranen die niet meer te stoppen waren.

Heather Morris kennen we vooral van haar indrukwekkende historische romans, maar met dit verhaal slaat ze een compleet andere weg in: hedendaagse fictie. Haar kenmerkende, warme en empathische schrijfstijl is ook in dit verhaal heel duidelijk en herkenbaar. Ze weet opnieuw feilloos emoties rauw, eerlijk en liefdevol op papier te zetten.

In dit verhaal volgen we de vijftienjarige Jessie, een slimme, dappere tiener met een enorme liefde voor gamen. Wanneer duidelijk wordt dat haar tijd beperkt is, doet ze één laatste wens: het vastleggen van haar leven in een interactieve videogame. Alex, een eenzame twintiger die zelf worstelt met zijn verleden en het leven, wordt degene die haar daarbij helpt. Wat begint als een opdracht, groeit uit tot een intense en onvergetelijke vriendschap.

Naast Jessie en Alex spelen ook haar familie en Kelly, de betrokken maatschappelijk werkster, een belangrijke rol. Het mooie is dat je ziet hoe dit ene project niet alleen Jessies nalatenschap vormt, maar iedereen in Jessies omgeving raakt en verandert. Niemand blijft hetzelfde.

Dit is zeker geen vrolijk boek maar het is wél op een bijzondere manier opbeurend. Het verhaal zit vol thema’s: liefde, verlies, familie, vriendschap, boosheid, frustratie, vergeving en acceptatie. Het laat zien dat je niet elke strijd kunt winnen, maar dat hoop, plezier en liefde zelfs in de donkerste momenten ongelooflijk waardevol zijn.

Heather Morris schrijft met zoveel passie en liefde dat je de personages in je hart sluit. Dit voelde niet als een verzonnen verhaal, maar als een leven dat ik even heb mogen meebeleven.

De wens is een boek dat je niet alleen leest, maar ervaart.
En ja, je gaat zeker huilen. Maar wat ben ik blij dat ik dit verhaal heb mogen lezen.