Een romcom met meer diepgang dan verwacht.

Katherine Center is voor mij zo’n auteur waarbij ik eigenlijk altijd blij word. Haar verhalen zitten zo vol humor, vol scherpe dialogen en echte emoties. The Rom-Commers stelde me daarin niet teleur, al bleef ik wel een beetje tussen twee gevoelens hangen.

We volgen Emma Wheeler, een ambitieuze scenarioschrijfster die al wat stappen zet in haar carrière, maar ondertussen ook de volledige zorg draagt voor haar zieke vader. Dat contrast, dromen najagen terwijl je leven grotendeels in dienst staat van een ander, is iets wat Center heel goed neerzet. Wanneer Emma de kans krijgt om in Los Angeles te werken aan een script van haar grote idool Charlie Yates, grijpt ze die met beide handen aan. Zes weken weg, eindelijk ruimte voor haar eigen toekomst. Tenminste… dat is het plan.

De opbouw van het verhaal is rustig en prettig. Eerst leer je Emma en haar thuissituatie goed kennen en juist dat maakte dat ik meteen met haar meeleefde. Haar band met haar vader en zus Sylvie is zó lief en ontroerend geschreven; dat waren voor mij echt de sterkste stukken van het boek. Die familiedynamiek gaf het verhaal diepgang en maakte Emma als personage echt een leuke meid.

Dan is daar natuurlijk Charlie: cynisch, gesloten en allesbehalve enthousiast over Emma’s komst. Hun samenwerking, en botsingen, leveren fijne, grappige dialogen op en genoeg romcom-momenten om regelmatig te lachen. Toch moet ik eerlijk zeggen dat de romantiek me nét niet helemaal wist te raken. Ze draaien lang om elkaar heen en hoewel het leuk is, voelde de vonk voor mij iets te tam aan.

Wat dit boek voor mij wél bijzonder maakte, is dat het veel meer is dan een verhaal over het schrijven van een romantische komedie. Het gaat over ambitie, verantwoordelijkheid, jezelf wegcijferen en langzaam weer durven kiezen voor je eigen droom. Die laag vond ik zelfs sterker dan de romance, ook omdat ik me op sommige momenten best goed in Emma herkende.

Toch heb ik echt genoten van dit boek. Het zit vol luchtige, soms heerlijk cheesy scènes, slimme humor en mooie momenten van naar je zelf kijken. Het einde voelde goed en passend, en sloot het verhaal op een fijne manier af.