Lezersrecensie
Een aangrijpend verhaal dat je huilend uitleest.
Sommige boeken lees je. Andere boeken onderga je.
5165 is zo’n boek dat je niet loslaat, je niet spaart en je uiteindelijk volledig ontredderd achterlaat. Wat een afschuwelijk maar toch ook mooi verhaal. Wat een pijn. Wat een klasse. Wat een enorme rollercoaster!
Jerrad Hoff is een kunstenaar op papier. Wat deze man met woorden kan doen, is bijna niet te bevatten. Elke zin snijdt, raakt, schuurt en toch is het op een bepaalde manier ook prachtig geschreven. Ik heb dit boek luid snikkend uitgelezen, met tranen die maar bleven komen. En nee, dat is geen overdreven recensiezin, dat is simpelweg de waarheid.
We volgen Susie Tennyson, een naam die begin jaren zeventig niet weg te denken is uit het nieuws. Haar verhaal beheerst tv en kranten, tot de aandacht langzaam wegebt en zij uit beeld verdwijnt. Jaren later komt zij opnieuw in het nieuws. Maar Susie wil niets meer dan anonimiteit en rust. Ze weigert elk interview. Wat ze wél wil, is leven, zoals andere mensen dat doen. Alleen: Susie is niet zoals anderen. Zij heeft een afschuwelijke tijd achter de rug.
Decennia na die eerste mediastorm besluit Susie eindelijk haar zwijgen te doorbreken. Wat ze onthult over het misbruik dat haar leven voorgoed veranderde, is huiveringwekkend. Dit is geen makkelijk verhaal. Het maakt woedend. Het maakt machteloos. Het slaat je soms compleet uit balans.
Hoff spaart me niet. Hij schrijft confronterend, maar met een intens gevoel voor emotie en menselijkheid. Zijn personages kruipen zo diep onder je huid dat je er dagen later nog steeds mee rondloopt. Je voelt hun pijn, hun eenzaamheid maar ook heel veel liefde.
5165 is een psychologische roman die veel meer is dan dat. Het is een verhaal over trauma, over overleven en over liefde. Over hoe het verleden zich vastbijt in het heden. En over hoe liefde soms uit de meest onverwachte hoek komt.
Een boek dat pijn doet. Een boek dat prachtig is. Een boek dat je nooit meer helemaal loslaat.
En dan nog dit, Jerrad… één klein verzoekje voor je volgende roman: zou je misschien willen zorgen dat in het volgende verhaal alles goed komt en dat ik het boek een keer met een glimlach kan dichtslaan;-?
Jerrad Hoff is een kunstenaar op papier. Wat deze man met woorden kan doen, is bijna niet te bevatten. Elke zin snijdt, raakt, schuurt en toch is het op een bepaalde manier ook prachtig geschreven. Ik heb dit boek luid snikkend uitgelezen, met tranen die maar bleven komen. En nee, dat is geen overdreven recensiezin, dat is simpelweg de waarheid.
We volgen Susie Tennyson, een naam die begin jaren zeventig niet weg te denken is uit het nieuws. Haar verhaal beheerst tv en kranten, tot de aandacht langzaam wegebt en zij uit beeld verdwijnt. Jaren later komt zij opnieuw in het nieuws. Maar Susie wil niets meer dan anonimiteit en rust. Ze weigert elk interview. Wat ze wél wil, is leven, zoals andere mensen dat doen. Alleen: Susie is niet zoals anderen. Zij heeft een afschuwelijke tijd achter de rug.
Decennia na die eerste mediastorm besluit Susie eindelijk haar zwijgen te doorbreken. Wat ze onthult over het misbruik dat haar leven voorgoed veranderde, is huiveringwekkend. Dit is geen makkelijk verhaal. Het maakt woedend. Het maakt machteloos. Het slaat je soms compleet uit balans.
Hoff spaart me niet. Hij schrijft confronterend, maar met een intens gevoel voor emotie en menselijkheid. Zijn personages kruipen zo diep onder je huid dat je er dagen later nog steeds mee rondloopt. Je voelt hun pijn, hun eenzaamheid maar ook heel veel liefde.
5165 is een psychologische roman die veel meer is dan dat. Het is een verhaal over trauma, over overleven en over liefde. Over hoe het verleden zich vastbijt in het heden. En over hoe liefde soms uit de meest onverwachte hoek komt.
Een boek dat pijn doet. Een boek dat prachtig is. Een boek dat je nooit meer helemaal loslaat.
En dan nog dit, Jerrad… één klein verzoekje voor je volgende roman: zou je misschien willen zorgen dat in het volgende verhaal alles goed komt en dat ik het boek een keer met een glimlach kan dichtslaan;-?
1
Reageer op deze recensie
