Tien jaar vrijheid

Ik heb het boek "De diefstal van mijn jeugd" al eerder gelezen, vol bewondering omdat ondanks al het gruwelijke, Natascha wist te overleven. Op 2 maart 1998 op weg naar school werd Natascha ontvoerd door Wolfgang Priklopil en Natascha werd 8,5 jaar gevangen gehouden. Op 23 augustus 2006 weet Natascha tijdens een onbewaakt moment te ontsnappen. Ik was mede daarom ook erg benieuwd hoe het daarna met Natascha is gegaan, dus de jaren na haar ontsnapping en het leven erna.
Wat maak ik een diepe buiging want wat is er een hoop op Natascha afgekomen, zowel bitter als mooi (zoals op de achterflap beschreven staat). Het is niet te bevatten wat Natascha allemaal over zich heen heeft gekregen vlak na haar ontsnapping en dan heb ik het met name over wat de nare reacties. Mensen die haar niet geloofden. Vreselijk! De media kwam telkens met nieuwe feiten en hierdoor bleef de onrust bestaan. Afschuwelijk! Wat heb ik een enorme bewondering en respect voor Natascha Kampusch.
Ik vond het een heel heel indrukwekkend boek om te lezen ook wat betreft de ontwikkelingen die zich allemaal hebben afgespeeld: de verwerking, de verfilming, de zoektocht vanuit haar kracht in het vinden om het leven in eigen hand te nemen.
Je kunt ondanks een gruwelijke jeugd toch een heel mooi leven opbouwen en dan zie je hoeveel kracht een kind heeft om te willen overleven, hoe sterk je kunt zijn ondanks de schade! Zo mooi om te lezen dat Natascha de hoop nooit heeft opgegeven omdat (zoals ze zelf zegt in haar boek) hoop een van de sterkste drijfveren is die een mens heeft. Daar geloof ik ook in!
Respect voor jou Natascha en jouw beide boeken zijn een enorme inspiratie voor velen! Ik gun jou Natascha en al jouw dierbaren echt al het geluk van heel de wereld! Leef jouw leven!
Lieve groet,
Nina