Wederom een lekkere 'legal' thriller

Met 'De weduwe' laat John Grisham opnieuw zien waarom ik hem al decennialang blijf lezen. Ik heb werkelijk geen enkele Grisham gemist; zijn boeken beoordeel ik steevast tussen de drie en vijf sterren, waarbij vooral zijn werk uit de jaren negentig voor mij onovertroffen is. Toch ben ik ook nieuwsgierig naar wat hij nu nog weet te brengen – en dat bleek gelukkig nog steeds zeer lezenswaardig.

In dit verhaal volgen we advocaat Simon Latch, een man die nauwelijks het hoofd boven water houdt. Zijn praktijk in het slaperige Braxton, Virginia levert weinig op, zijn persoonlijke omstandigheden maken zijn situatie precair. Wanneer de hoogbejaarde weduwe Eleanor Barnett hem vraagt een testament op te stellen, lijkt dat aanvankelijk routinewerk. Tot blijkt dat haar overleden echtgenoot jarenlang aandelen verzamelde van onder meer Coca-Cola en Walmart – en die nooit verkocht. Plots ruikt Simon zijn kans op financiële redding.

Grisham neemt ruim de tijd om zijn personages neer te zetten. Dat zorgt voor een trage start; het verhaal moet echt op gang komen. Voor doorgewinterde lezers van zijn werk is dat herkenbaar, maar in het huidige thrillertempo voelt het soms wat langdradig. Zodra Eleanor overlijdt en Simon zelfs wordt aangeklaagd voor moord, verschuift het boek echter naar een spannender register. Dan ontvouwt zich een juridische strijd waarin hij niet alleen zijn reputatie, maar ook zijn vrijheid moet veiligstellen. De uitvinder van 'de legal thriller' doet nogmaals z'n kunstje.

Simon is een sympathieke hoofdpersoon: feilbaar, opportunistisch, maar menselijk. Eleanor blijft bewust enigszins raadselachtig, al had ik haar emotioneel iets beter willen leren kennen. Sommige bijfiguren blijven wat schetsmatig; met een paar extra pagina’s had daar meer diepgang in kunnen zitten.
De ontknoping verraste me, maar voelde toch ook wat abrupt. Alsof de afronding iets sneller moest dan het zorgvuldig opgebouwde middenstuk verdiende. Dat maakt het geen slechte thriller – integendeel, het leest prettig en zit degelijk in elkaar – maar het mist net die gelaagdheid en impact van zijn absolute topwerk.

Conclusie: een klassieke, toegankelijke Grisham met een sterke juridische kern en voldoende spanning. Niet zijn beste, wel een solide toevoeging aan een indrukwekkend oeuvre. Vier sterren.