Dit kan je niet van te voren voorspellen

Jessica Silver - de dochter van een rijke zakenman - raakt vermist. Alles wijst in de richting van de Afro-Amerikaanse leraar Bobby Nock. Toch wordt hij niet veroordeeld door de jury. Tien jaar later komt er een documentaire over deze zaak die extreem veel aandacht van de pers krijgt. Zo blijkt dat de zaak nog lang niet is gesloten en komen er meer aanwijzingen aan het licht. Is Bobby wel onschuldig? En wat heeft Maya te maken met de moord?

De ietwat afstandelijke schrijfstijl van Graham Moore is in de eerste hoofdstukken even wennen, maar daarna ga je juist waarderen dat hij soms veel zegt, maar weinig vertelt. Zo blijf je continu twijfelen over wat er tien jaar geleden is gebeurd. Je volgt het verhaal in het verleden en in het heden en ook vanuit alle juryleden. Dat lijkt veel, maar toch is dit niet zo en krijg je de juiste dosis informatie. Ieder jurylid is gevormd door deze rechtszaak en het breekt je hart dat mensen die nooit in de spotlights hebben gestaan, na de zaak ineens zoveel over zich heen krijgen, terwijl ze hier niet om hebben gevraagd.

De laatste stem roept van het begin af aan zoveel vragen bij je op, zodat je wil doorlezen. Wat is er 10 jaar geleden gebeurd en hoe kan het dat er nieuwe informatie aan het licht komt? Je leert vooral Maya als personage goed kennen, haar twijfels en emoties krijg je goed mee. Als ze zelf in het heden beschuldigd wordt van moord, gaat ze op onderzoek uit. En hierbij gaat ze de meest heftige situatie niet uit de weg. Je krijgt veel respect voor haar en haar heldhaftigheid en doorzettingsvermogen.

De ontknoping blaast je echt omver, zonder al teveel te verklappen: dit kan je niet van te voren voorspellen. Wat zit De laatste stem tot de laatste bladzijde als een kaartenhuis in elkaar. Heel bijzonder. Het verhaal laat je echt nadenken wat jij zou doen als je ooit in een jury terecht komt en je iemand moet beoordelen. Hoe lastig het is dat je niet zeker weet of iemand schuldig is of niet en hoe een zaak na 10 jaar zo’n impact op de levens van de jury kan hebben. De laatste stem moet je gewoon lezen!

4,5⭐