De prachtige kaft schept te hoge verwachtingen

Je volgt Cadie die na 25 jaar terugkeert naar het dorp waar ze is opgegroeid. De confrontatie wat er jaren geleden gebeurde komt weer bij haar naar boven als ze ook haar oude vriendin weer onder ogen komt. Een moord van toen houdt het dorp in z’n greep en na jaren komt Cadie er eindelijk achter wat er is gebeurd.

Het lied van de nachtvogels heeft een mooie, poëtische schrijfstijl waardoor je als een zucht in het verhaal wordt getrokken. Sommige boeken kun je gewoon niet laten liggen door hun fantastische kaft. Dat is ook zeker bij Het lied van de nachtvogels. Deze kaft springt eruit en dat is ook precies waarom ik dit boek wilde lezen. Ook het verhaal zelf leek wat op Daar waar rivierkreeften zingen.

Je leest het verhaal in twee verschillende tijden: het heden en het verleden. Het verleden bestaat uit wat naïeve kinderen die spelen in de bossen en volwassenen afluisteren. De schrijfster probeert daarbij nog twee actuele thema’s te introduceren: het klimaat (en de verandering) en het immigratieprobleem in Amerika. Eigenlijk is dit teveel en dat maakt dat Het lied van de nachtvogels gewoon veel te veel in zich heeft en dat doet af aan het onderliggende verhaal en de mooie schrijfstijl.

Het tempo van het verhaal is traag en dit gaat ten koste van het volgen van de verschillende verhaallijnen. Ook valt het af en toe in herhaling bijvoorbeeld bij de uitweiding over verschillende insecten in de bossen. Heel duidelijk was waar het zich afspeelt en je voelt je gewoon aanwezig in de bossen van New Hampshire. Alleen ligt daar zoveel focus op, dat de personages compleet zijn ondergesneeuwd.

Dit boek wil je gewoon leuk vinden, maar toch blijft dat gevoel een beetje uit. Het is zeker geen slecht verhaal, maar je hoge verwachtingen door de kaft en het sterke begin met de bijzondere schrijfstijl, worden niet helemaal waargemaakt. Een leuk en prima verhaal om te lezen, maar zeker geen hoogvlieger.

3⭐️