Wauw-factor

Engeland, 1948. Na het overlijden van haar man tijdens de oorlog, wordt Clara de nieuwe huismoeder van het weeshuis Shilling Grange. Bij aankomst lijkt Clara alles verkeerd te doen en de kinderen zijn bang voor haar. Ze wil helpen, maar weet niet goed hoe. Daarom wil ze het liefst terug naar Londen om daar haar leven weer op te pakken. De kinderen hebben steun aan Ivor, de buurman en voormalig oorlogsheld. Maar net als de kinderen twijfelt hij aan Clara, maar dan begint ze steeds meer haar plek in hun hart te veroveren.

Het weeshuis start met Clara die na een positieve sollicitatie aankomt bij het weeshuis. Ze verwacht een hartelijk ontvangst, maar je voelt haar teleurstelling als de deur wordt geopend door een stugge non die maar al te graag haar werkzaamheden aan Clara overdraagt. Clara is compleet verbaasd als er haast niets over de kinderen op papier blijkt te staan en daardoor weet ze niet hoe ze met de kinderen moet omgaan. Die onzekerheid voel je én ze wil vooral hard wegrennen, omdat ze geen fouten wil maken. Als lezer wil je haar letterlijk door elkaar schudden, omdat juist Clara is wat deze kinderen nodig hebben. Steeds meer kom je over de kinderen te weten en waarom ze in het weeshuis zitten. Dit zijn de meest vreselijke gebeurtenissen en dat is hartverscheurend om te lezen.

Ook het leven van de kinderen in het weeshuis voordat Clara kwam, was afschuwelijk. Zo zijn de kinderen bang voor Clara, omdat ze misschien gaat schreeuwen. Ze durven niet te zeggen dat ze in bed hebben geplast, omdat ze hen misschien gaat slaan. Clara’s onzekerheid zorgt ervoor dat ze niet inziet hoe hard de kinderen juist haar nodig hebben. Ze kondigt na de eerste dag haar ontslag aan om zo te vluchten voor haar eigen onzekerheid.

Sommige hoofdstukken zoomen in op een weeskind en start met de korte aantekeningen die Clara heeft van het kind. Zo leef je helemaal mee met Clara en dat ze het op eigen kracht moet doen, maar besef je ook hoe weinig er om de kinderen werd gegeven. Je volgt hoe Clara steeds meer naar de kinderen toe groeit en deelt zelf ook steeds meer over haar eigen verleden. Dit is prachtig om te lezen.

Dit is gewoon écht een verhaal met de wauw-factor. Het weeshuis leest als een trein, je voelt diep in je hart de eenzaamheid van de weeskinderen en Clara’s zoektocht naar hoe ze met hen moet omgaan. Haar gevecht met haar eigen onzekerheid en wanneer ze probeert weg te vluchten, komt bij je binnen. Het weeshuis moét je dus gewoon lezen! En gelukkig is dit verhaal nog niet klaar, want er volgt nog een tweede deel!

4,5⭐