Gewoon bizar goed

Wat een bijzonder boek is dit. Het is haast onmogelijk te beschrijven. En eigenlijk moet je het gewoon zelf ervaren en lezen. Je volgt twee verhaallijnen: die van Sandrine in '86 en die van Suzanne in '49. Je komt precies in de tijd na de oorlog terecht wanneer Suzanne en de andere kinderen op het eiland aankomen. Een prachtige zin is: 'De oorlog had ze geleerd alleen naar hun voeten te kijken en de glimlach van een volwassene te wantrouwen.'

Het eerste deel vertelt het verhaal vanuit Suzanne in '49 en Sandrine in '86. Suzanne is de oma van Sandrine die ze nooit gekend heeft, maar als zij overlijdt krijgt ze een erfenis en besluit het eiland te bezoeken waar haar grootmoeder gestorven is. Je volgt de hoofdstukken steeds vanuit een van de twee vrouwen. Suzanne vertelt vooral hoe ze op het eiland terecht is gekomen als werknemer. Ze komt achter steeds meer vreemde dingen. Zo zijn de kinderen bang voor een Elfenkoning en hebben de medewerkers geen familie op het vaste land. Ook hebben ze moeten tekenen dat ze het eiland niet verlaten zonder toestemming van de directeur. Suzanne is een heerlijk nieuwsgierig personage, net als Sandrine die jaren later op zoek gaat naar het leven op het eiland.

Dit is zo'n boek waarin je blijft lezen. De mysterieuze vibe zorgt ervoor dat je vol verbazing pagina voor pagina leest. Wat een beklemmend, maar indrukwekkend en uniek boek is dit. Het verhaal is ongrijpbaar met een beeldende en af en toe zelfs poëtische schrijfstijl. Het bevat veel emotie en iedere regel heeft iets van onderliggende spanning. Erg knap om zo te kunnen schrijven.

Er volgt een abrupte overgang als er ineens een deel 2 in Toevluchtsoord verschijnt. En wat een mindfuck staat je dan ook te wachten. Dit gaat ineens over naar het moment dat Sandrine gevonden wordt en daar volg je de inspecteur van het kleine dorpje. Als Sandrine beweert dat ze van het eiland afkomt, heeft niemand ooit van het eiland gehoord. Samen met een psychiater, probeert hij Sandrine te laten praten. De machteloosheid en verwarring van Sandrine, neem je compleet over. Je moét gewoon verder lezen in Toevluchtsoord en weten wat er gebeurd is.

Wat betekenen de tijd 20:37 en de warme chocolademelk die de kinderen altijd met zoveel genot dronken? Elke keer denk je wauw dit is het, maar telkens is er nóg meer. Wat een twists! Dit kun je gewoon niet voorspellen. Toevluchtsoord is gewoon echt een boek dat je gelezen moet hebben. Hoe dit verhaal in elkaar is verweven. Het is gewoon bizar goed.

5⭐