Niet zijn beste boek

Van de zelfde schrijver van "D-day" en "Band of Brothers" stond dit boek al lang op m'n verlanglijst, maar achteraf bezien had ik er m'n tijd niet mogen insteken.

De aanvang van deel 1 (Normandië en Frankrijk) en deel 3 op zich zijn mijns inziens de betere stukken als welkome afwisseling in het soms saaie heroïsche geratel van deze Amerikaanse auteur (deel 3 bevat aparte beschouwingen over, de nachten aan het front, de aanvullingen van eenheden met schokkend hoge verliezen, de oorlog in de lucht, hospikken verpleegsters en artsen, profiteurs en "Jim Crow", de krijgsgevangenen).

Over de ganse lijn is het boek een ratatouille van opsommingen van militair historische feiten, korte commentaren van soldaten die het hebben meegemaakt (soms is het zelfs niet duidelijk of er nu een Amerikaanse of Duitse militair aan het woord is), en situatiebeschrijvingen, maar op zijn geheel genomen doet het slordig gestructureerd aan, soms lijkt S.Ambrose in herhalingen te vallen.

Een vreemde passage gaat over het vervolg van het torpederen van de "Leopoldville", met een gemengde bemanning van Britse officieren van de Royal Navy, Amerikaanse aanvullingstroepen als passagiers, en Belgische en Congolese matrozen. Ambrose noemt het "een fraai staaltje van geallieerde eenheid". Alle slachtoffers zouden uitsluitend bij de Amerikanen gevallen zijn, in tegenstelling tot de Britten en de Belgen die er ongeschonden met alle reddingsboten vandoor zouden zijn gegaan.
Er zou geen evacuatiealarm gegeven zijn; of dan tóch wel (zegt Ambrose dan twee regels verder), maar in 't Vlaams, omdat de kapitein van het schip alleen Vlaams sprak (klinkklare nonsens, ten tijde van WO II was het in het Belgische leger onmogelijk om het tot de rang van kapitein te schoppen als je alleen maar Vlaams kon spreken; vandaag is dat trouwens nog altijd zo). Alle Congolezen daarentegen pikten het (Vlaamse) alarm wél op, want die waren allemaal wél gered.
Het ganse verhaal ruikt ontzettend sterk naar broodje-aap.

Dat Ambrose, Amerikaan van een oudere generatie, WO II vanuit een Amerikaans standpunt weergeeft is best begrijpelijk, maar soms zijn de patriottische intermezzo's erg storend, zeker als de lezer de indruk krijgt dat hij de Britten als lafaards en onbetrouwbare geallieerden beschouwt.
Operatie Market Garden in Arnhem was een disaster voor de Britten, maar ze waren alleszins geen lafaards, integendeel.
De conflicten tussen Montgomery en Eisenhower zijn inmiddels geschiedenis.

Soms lijkt het dat er iets schort aan de vertaling, in het bijzonder wanneer veteranen worden geciteerd. In hun getuigenis wordt er in het begin van de alinea iets geponeerd, dat dan enkele regels verder door de zelfde persoon schijnbaar wordt tegengesproken.
En het boek is nou net zó opgevat dat het van al die getuigenissen moet hebben.