WWW

Zeer gecondenseerde en gestoffeerde beschrijving van het toxische atmosfeertje in politieke, culturele en academische kringen in Nederland, als gevolg van de agressieve greep van het uit de Verenigde Staten geïmporteerde “Woke”-militantisme.
Of hoe beleidsvoerders, uit politiek opportunisme, over elkaar heen struikelen in hun overhaaste pogingen om dit nieuwe activisme naar de mond te praten, uit angst met het “racisme”-label gebrandmerkt te worden.

Over het ontstaan van een “woke”-taal en de verstikkende dwang die via onderwijs, media en politiek wordt opgelegd om die te gaan gebruiken (C. De Jong : “… u bent mijn moeder niet …”).
Over verkeerde humor en de “politieke-grappen-politie”.
Over de manipulatie van de geschiedenis om te bewijzen dat al het onrecht in het verleden en heden te wijten is aan het koloniaal verleden van een “witte suprematie” en het DNA van een “systemisch racistische witte maatschappij” (C. De Jong : “… slavernij is van alle kanten en van alle tijden …”).
Over de moorden in 2002 en 2004 op LPF-leider Pim Fortuyn en filmmaker Theo van Gogh (C. De Jong : “ … bedreigingen van het ‘andere’ kamp vindt men stiekem eigenlijk best prima’ …”).

Over toetsenbordhelden, spreadsheet-management, en “Oppression Olympics”, de strategie van “no debating” en de “cancel”-cultuur.
Over “woke-compliant”-instituten en -bedrijven.
Over TERF’s, en over Gloria Wekker die de Oekraïense oorlogsvluchtelingen als racisten bestempelt en de met de dood bedreigde Ayaan Hirsi Ali de natte droom van “witte mannen” noemt.
Over de vervolging van “Blokkeerfriezen”, en over de denigrerende taal waarmee over mensen van Urk wordt gepraat.
Over Jip en Janneke die in de Nederlandse bib’s op de schop moeten, en de attractie “Monsieur Cannibale” (liedje van de Franse zanger Sacha Distel) die uit de Efteling verdwijnt.

Vervang personen, organisaties en feiten, door Belgische namen en data, en je krijgt wellicht een gelijkaardig verhaal.
(Op 7 juni 2020, in volle coronatijd, negeerde een grote groep gemaskerde “jongeren” in de Brusselse binnenstad het samenscholingsverbod uitgevaardigd in het kader van de toenmalige anti-Covid 19-maatregelen, voor een (verboden) “BLM-betoging”; daarbij werden grootschalige plunderingen in het winkelcentrum uitgevoerd, en een spoor van vernieling achtergelaten, terwijl politie en lokale overheid geparalyseerd bleven toekijken.)

Voor de lezing van dit boek was er inmiddels door Belgische en Nederlandse academici een organisatie opgericht, “Hypatia” genaamd, dat een meldpunt wil zijn voor eenieder die een inbreuk op de academische vrijheid of op de vrije meningsuiting aan een hogeschool of universiteit ervaart, door “woke” op professioneel vlak wordt tegengewerkt of bedreigd wordt om “gecanceled” te worden.

De kernachtige boodschap van dit niet zo dikke boekje zit in het laatste hoofdstuk “Hoe dwarse intellectuelen op één lijn zitten met het establishment”.

Op de cover staan de karikaturen van de prominente figuren waarvan achteraan in het boekje een namenlijst is opgenomen; echt karikaturaal zijn ze niet, maar eerder op een heel brave wijze getekend, vermoedelijk wilde de cartoonist conflicten vermijden, vooral in het bijzonder met die op de uiterst linkerzijde.

“Welcome in Wonderful Wokeland”.