Eindelijk een diagnose, of toch niet?

Marianne Swinkels was zwanger van haar tweede kindje. Haar man Marty zou wederom vader worden en hun dochtertje Sydney kreeg een broertje. Het leven lachte hen toe. Maar al gauw bleek er volgens Marianne iets niet te kloppen aan de zwangerschap en vertelde dat aan de vriendelijke gynaecoloog. Het ging om een gevoel. Het had volgens haar iets met eten te maken. Zij at alleen maar soep en brood. Iets anders kwam er onmiddellijk uit. Tijdens het maken van een echo ontdekte de gynaecoloog iets vreemds. Iets op het stuitje van de baby. Maar hij wist niet wat. Dat zou in een vervolg onderzoek in een universitair ziekenhuis moeten uitwijzen. Het bleek een goedaardig tumor (teratoom) te zijn. Dat was het begin van een langdurig traject van vele onderzoeken en irritaties over de verleende zorg. Voordat Bryan werd geboren moesten Marianne en Marty een opmerking aanhoren als: “ Jullie moeten je maar niet te veel op een baby verheugen”. Dat was één van de vele kwetsende opmerkingen die volgden en waarmee zij het soms moesten doen. Maar het was niet alleen kommer en kwel. Er waren immers ook medewerkers in de zorg die wel een empathisch vermogen hadden en dat ook toonden.

Bryan werd geboren met aan zijn stuitje een tumor met een doorsnee van eenentwintig centimeter en anderhalve kilo zwaar waaraan hij kort na zijn geboorte werd geopereerd. Een leven tussen hoop en vrees volgde, want meerdere keren werd Bryan ziek en dreigden Marianne en Marty hem te verliezen. En juist dat is het ergste wat ouders kan overkomen.

LOSLATEN DOET PIJN (non-fictie) werd geschreven door MARIANNE SWINKELS en in 2020 uitgegeven. Het is haar ingrijpende verhaal tijdens en na haar zwangerschap van Bryan. Over onvoorwaardelijke liefde voor hem en haar gezin. Daarom doet loslaten zo’n pijn. Radeloos en machteloos waren woorden die regelmatig terugkwamen. Voor mij als lezer zo herkenbaar.
Ik beveel het boek aan voor alle medewerkers in de zorg.