Lezersrecensie

Veel liefde voor muziek.


Peter Marks Peter Marks
4 mrt 2022

Wanneer AnnieLee Keyes een geluid hoorde, maakte zij daar een liedje op. Zo ook terwijl zij in de regen stond te liften. Een vrachtauto stopte. De chauffeur heette haar welkom. Hij vertelde getrouwd te zijn en twee kinderen te hebben. Dat leek veilig. Tot hij zijn hand op haar dij hield en niet los wilde laten. Dat had hij niet moeten doen. Met haar pistool dwong zij hem te stoppen en hem de cabine te verlaten. Zelf reed zij verder om vervolgens te belanden in café Cat’s Paw Saloon. AnnieLee schatte in dat dit een perfecte kroeg voor haar debuut in Nashville was. Na enig aandringen kreeg zij de kans om een paar van haar eigen geschreven liedjes te zingen. Haar optreden werd onmiddellijk door het aanwezige publiek goed ontvangen. Ook door Ethan Blake, die zei een groot fan van haar te zijn.

Ruthanna Ryder, ooit een van de grootste country queens, leek uitgespeeld. Zij had die eretitel immers allang opgegeven. Ruthanna hoorde van Ethan over de bijzondere zangprestaties van AnnieLee. Hij spoorde Ruthanna aan om AnnieLee te zien optreden in Cat’s Paw Saloon. Na haar optreden werd AnnieLee naar een tafeltje gebracht waaraan Ruthanna zat. AnnieLee haar adem stokte in haar keel tijdens de ontmoeting van die grote countryster. Vanaf dat moment begon voor AnnieLee het grote zangavontuur.

Juist op het moment dat haar succes een beetje begon te gloren bleef een duister verleden haar achtervolgen. Dat bleek toen AnnieLee voor de tweede keer door drie mannen werd mishandeld. Een geluk voor haar dat Ethan vanuit de bar, waar hij op dat moment optrad, naar buiten stormde om haar uit de klauwen van die kerels te bevrijden. Wat is dat toch met haar verleden? Daar kwam Ethan veel later achter toen hij de naam Rose McCord hoorde.

REN, ROSE, REN, (2022) werd geschreven door DOLLY PARTON en JAMES PATTERSON en vertaald door Louise Koopman en Anne-Marie Vervelde. Het begin leest als een autobiografie van Dolly Parton. Het verhaal is met veel liefde en passie voor countrymuziek geschreven. Opvallend dat de vertaling zoveel leuke Nederlandse uitdrukkingen heeft opgeleverd. Het verhaal begint gezellig. Over een aankomende zangeres op weg naar de top van roem. Gaande het verhaal komt er een kentering en lijkt de pen van Dolly Parton te zijn overgenomen door die van James Patterson. Dan wordt het spannender.

Reacties

Meer recensies van Peter Marks

Boeken van dezelfde auteur