Plat, clichématig en karikaturaal

Zelden een ‘roman’ gelezen met zoveel platte, clichématige en karikaturale karakters als in ‘Bechamel mucho’. Goedkope, voor de hand liggende maatschappijkritiek en een overmaat aan seks, pikken, tetten, beffen en butt plugs completeren de vlakke personages en verhaallijnen. Een nieuw dieptepunt in het oeuvre van Verhulst, dat eigenlijk alleen uit dieptepunten bestaat, met uitzondering van het hoogtepunt ‘De helaasheid der dingen’.
Had me na enkele flinke teleurstellingen voorgenomen geen Verhulst meer te kopen en lezen, maar liet me door een tamelijk positieve recensie in de Volkskrant overhalen dat toch te doen. Onbegrijpelijk die bespreking. Frits van Egters zei het al: “ je ziet weer, hoe weinig je op de smaak van anderen af moet gaan.”