Een verhaal wat verteld moet worden

Het boek niets om het hoofd op neer te leggen van Françoise Frenkel, werd al in 1945 uitgebracht bij een uitgeverij in Geneve , Per toeval werd in 2010 het boek opnieuw gevonden, waarna het in 2015 opnieuw werd uitgegeven door uitgeverij Gallimard.
In Frankrijk werd het boek een succes waardoor het nu ook in het Nederlands is vertaald.

Het is het verhaal van Françoise Frenkel, een vrouw die in de roerige jaren 30 een Franse boekhandel had in Berlijn.
Dit wordt voor haar steeds moeilijker gemaakt omdat zij een Joodse is van Poolse afkomst.
Waardoor zij toch gedwongen op de vlucht naar Frankrijk gaat, het land waar zij gestudeerd heeft, haar eigen vaderland kon ze al niet meer heen want de grenzen met polen zaten al dicht.
Eenmaal in Frankrijk wordt het leven nog moeilijker en blijft ze ondanks de hulp van vele vrienden steeds op de vlucht, ze blijft hopen op de dag dat ze de grens naar het neutrale Zwitserland over te steken.
Iets wat haar zeker niet makkelijk wordt gemaakt, na 2 keer bij een vluchtpoging opgepakt te zijn, was haar derde poging eentje die haar in Zwitserland bracht waardoor zij haar verhaal heeft kunnen vertellen, zodat wij het 73 jaar later kunnen lezen.

In dit boek word je tijdens het lezen duidelijk, hoe de Nazi’s continu hun bureaucratische regeltjes aanpasten, en hoe het leven onder de Vichy regering voor de Fransen was, maar vooral ook voor de vele vluchtelingen die er in die tijd in Frankrijk waren, die hun thuisland al waren ontvlucht toen de Nazi’s hun land al had bezet, en ze het idee hadden dat ze vanuit Frankrijk betere vluchtmogelijkheden hadden.

Het verhaal van Françoise Frenkel is een verhaal wat verteld moet worden ook nu 73 jaar later, ze geeft een goed beeld hoe het was om continu op de vlucht te zijn, dankbaar zijn voor de hulp die je kreeg, maar ook hoe er misbruik van de situatie werd gemaakt.
Aangrijpend is het boek zeker, door de manier waarop Francoise haar verhaal vertelt, een verhaal wat door haar schrijfstijl, bijna als een film leest, het boek heeft weinig opsmuk, waardoor het een verhaal is wat binnenkomt, doordat je tijdens het lezen het gevoel krijgt dat het iedereen kan overkomen.

Eigenlijk is het ook een thema waar we in deze tijden ook mee met onze handen in het haar zitten, de vele oorlogsvluchtelingen die nu nog huis en haard moeten achterlaten om een betere toekomst in Vrede te vinden.