" Dit eiland is er niet aan toe om mensen op bezoek te krijgen"

Laat ik eerst zeggen dat ik grote bewondering heb voor schrijvers en om tegenwoordig je boek nog uitgegeven te krijgen, dat is niet niks.
Uren bezig zijn om je karakters tot leven te brengen terwijl je daarnaast het verhaal ook nog vaart moet laten behouden.
En toch maar 2 sterren.
Op zich kan ik een slowburner absoluut waarderen; er hoeven van mij niet altijd lichaamsdelen door de lucht te vliegen. Toen ik begon had het boek de sfeer van de film " Paranormal Activity". In deze film gebeurt vrij weinig maar ik vond deze doodeng.
Dit verhaal bouwt langzaam spanning op en legt de verhoudingen tussen de 6 vrienden op een geraffineerde manier bloot.
Toch vraag ik mij af waarom er "Thriller" op de voorkant staat. Er zitten wel wat thriller elementen in maar over het algemeen is het meer een donkere dreiging en schreeuwt het boek bijna spookverhaal naar mij.
Het boek is onderverdeeld in hoofdstukken die verteld worden door een aantal personages. Echter, van de 6 personages komen er maar 3 aan het woord. En dat zijn dan ook personages die geen licht op het waarom van het verhaal kunnen gooien. Er wordt eindeloos gepraat, spelletjes gespeeld, gegeten en gedronken. Over de helft van het boek vinden er wat spookachtige gebeurtenissen plaats maar die zijn van een dusdanig kaliber dat ik er maar niet de rillingen van kon krijgen.
Wanneer je op ongeveer 2derde van het boek bent werkt de schrijfster naar een climax toe en krijg je ook duidelijkheid wat er nu aan de hand is.
Op zich klopt het allemaal en de schrijfstijl is vloeiend. Toch kon het mij niet bekoren. Alle clichés volgen elkaar op en het einde is ronduit voor de hand liggend.
In haar dankwoord schrijft Fran Dorricott dat zij beloofd bij haar volgende deadline maar de helft van de tijd voor zich uit te gaan zitten staren.
Dat is een goede belofte; misschien kan de schrijfster zich dan wat meer concentreren op het verhaal.