Net niet........

Het gevreesde tweede boek van de schrijver van "Anna o".
Dit boek heeft veel impact gehad op verschillende mensen en nu trakteert de schrijver ons op een vertelling die soms verzand in kleine hoofdstukken, schakelend tussen 3 of 4 personen waardoor de indruk bestaat dat je midden in een zandstorm zit en niet weet waar je moet kijken.
Het verhaal gaat over Olivia, een therapeute gespecialiseerd in verloren herinneringen.
Op een dag krijgt zij een telefoontje uit Parijs dat haar oma, een wereldberoemde schilderes een hotel binnen is gelopen, in de foyer onder haar schilderij die daar hangt is gaan zitten en verteld dat zij in hetzelfde hotel in 1945 een moord heeft gepleegd in kamer 11.
Olivia haast zich naar Parijs waar zij haar ontredderde oma treft.
Daar haar oma in de greep van dementie verkeerd is zij het ene moment helder en het andere moment weet zij niet meer wat boven of onder is. Echter, met haar lang geheugen vermogen is niets aan de hand en zij houdt vol een totaal iemand anders te zijn.
Door een incident wordt Olivia gedwongen om langer in Parijs te blijven en zich te verdiepen in het verleden van haar oma terwijl er allerlei skeletten uit haar eigen kast vallen....

Dit boek heeft korte tot zeer korte hoofdstukken die soms ook gewoon doorgaan met dezelfde hoofdpersonage. Werkt erg bevreemdend; waarom gewoon niet doorgeschreven?
Daarnaast wisselt het p.o.v. van het heden naar verschillende stadia van het verleden.
Op zich niet erg maar dit gebeurt bij alle hoofdpersonages dus ik moest wel mijn aandacht erbij houden.
Dat was op zich geen probleem omdat de schrijfstijl vlot en fris is maar de vergelijking dat de schrijver op verschillende borden aan het schaken was viel mij wel vaak in.
Gelukkig is de materie- hervonden herinneringen - erg interessant en weet Matthew Blake het verhaal prima op gang te houden tot de plottwist en climax van het verhaal.
Erg zwak en gemakzuchtig. Dus dat was wel erg jammer maar alsnog 3 sterren vanwege de schrijfstijl.