Oorlog door de ogen van een kind.

In 'Yeva's dagboek' neemt Yeva Skaljetska ons mee op de vlucht voor de oorlog in Oekraïne.
Yeva leefde gelukkig samen met haar oma in Charkiv in Oekraïne nadat haar ouders gescheiden zijn.
Ze kon zich uitleven door piano te spelen en te schilderen. Ze had vele vrienden en vriendinnen. Kortom ze leidde een zorgeloos leventje.
Maar op een dag in maart wordt ze vroeg in de ochtend wakker door het geluid van geweerschoten.
Heel snel komen ze tot besef dat ze niet meer veilig zijn in hun appartementje en gaan ze samen schuilen in een kleine kelder.
Om de tijd te verdrijven besluit ze om een dagboek te schrijven...

De cover is heel opvallend door de rode kleur. Een mooie foto van Yeva die in haar dagboek zit te schrijven, laat je al vermoeden dat dit verhaal door een kind geschreven is.
'Yeva's dagboek' is in blauwe letters geschreven op een gele achtergrond misschien verwijzen deze kleuren naar de Oekraïense vlag.

De eerste zin van de proloog 'Iedereen kent het woord oorlog, maar weinig mensen weten wat het werkelijk betekent' komt onmiddellijk hard binnen. Yeva slaat de spijker op de kop.
Het is een zin dat je eventjes doet stilstaan want inderdaad de meesten onder ons weten niet wat oorlog werkelijk betekent.
Net zoals een dagboek hoort te zijn, neemt Yeva ons mee in haar leefwereld van dag tot dag. Ze laat ons voelen hoe zij als jong meisje de oorlog ervaart.
Hoe het is om plots uit het appartement te vluchten en in erbarmelijke omstandigheden te schuilen in een kelder. Wat er door haar heen gaat wanneer ze uit Oekraïne kan vluchten en familie en vrienden moet achterlaten.
Elke dag wordt voorafgegaan door krantenartikelen uit heel de wereld. De kaarten en de foto's betrekken ons meer bij het verhaal, de gruwelijkheid van de oorlog komt nog meer over. De chats met haar vrienden laat ons ook toe om mee te voelen hoe ieder kind de oorlog op zijn eigen manier beleeft. De ene familie vlucht, de andere schuilt en blijft in Oekraïne.
Yeva hanteert een vlotte schrijfstijl, haar boek leest als een trein. Gelukkig voor Yeva dat zij kan vluchten maar na het lezen van de chats van haar vrienden had ik mezelf de vraag gesteld als één van haar vrienden die nog in Oekraïne verblijven een dagboek hadden geschreven, het verhaal wel heel anders zou geweest zijn.
Maar soit het zijn nog maar kinderen die verdienen om een vreedzaam en gelukkig leven te leiden.
Bij het lezen van dit boek zat ik de hele tijd met het liedje van Sting in mijn hoofd namelijk 'Russians'.
Deze quote uit dit lied mogen we nooit vergeten 'There's no such thing as a winnable war'
Laten we strijden voor vrede op aarde. Het leven is veel te kort en veel te mooi om het te verspillen aan een nutteloze oorlog.