Leest en oogt als een sprookje

De Amerikaanse Holly Black (1971) studeerde Engelse literatuur, had als back-up plan bibliothecaresse worden, maar vond schrijven veel leuker. En dat legde haar niet bepaald windeieren. Haar eerste boek verscheen meer dan twintig jaar geleden en inmiddels heeft ze tientallen fantasy verhalen voor voornamelijk kinderen en jongvolwassenen geschreven die over de hele wereld worden uitgegeven. Haar verhalen kenmerken zich door de rijke werelden vol magie, mythische wezens, sprookjesachtige elementen en ietwat duistere thema’s. Black is vooral sterk in het schrijven van series, zoals de Vloerwerkers, Faerie, Magisterium (geschreven met Cassandra Clare) en niet te vergeten Elfhame.

Hoe de koning van Elfhame verhalen leerde haten is een schitterende aanvulling voor in de boekenkasten van fans van de Elfhame-serie. Het boek is een speciale editie met goud op snee, gouden opdruk en een prachtig versierd binnenwerk met full color illustraties van Rovina Cai. De met doornen en takken versierde kaft is een mooie samenvatting; het bevat alle sleutelfiguren uit het plot. Enerzijds is deze voorkant minder passend bij de omslagen van de eerdere boeken, anderzijds onderstreept dat des te meer dat dit geen onderdeel is, maar een losstaand verhaal in de serie.

Maar laten we aan de binnenkant van de kaft kijken. Hoe de koning van Elfhame verhalen leerde haten is een novelle die vanuit het perspectief van prins (en later koning) Cardan wordt verteld. Daarmee geeft het een hele nieuwe kijk op de verhaallijn. Werden we in De wrede prins, De gevallen koning en De verbannen koningin nog meegenomen in het leven van mensenkind Jude, nu is het tijd om meer te weten te komen over Cardan. Op de vertrouwde sprookjesachtige manier waarop Black omgeving en personages beschrijft, krijg je niet alleen antwoord op de vraag waarom de koning verhalen is gaan haten, maar vertelt ze op een bijzondere manier meer over Cardans moeilijke jeugd en de relatie met zijn broer.
Daarmee is de verhaallijn een verrijking op de gebeurtenissen die je eerder las in de Elfhame-serie. De eerder zo gehate en complexe Cardan blijkt natuurlijk ook een geschiedenis te hebben. Zijn arrogantie en boosheid komen ergens vandaan. Het diept zijn karakter uit en maakt hem sympathieker. En hoewel je weet wat er staat te gebeuren als je de serie las, is deze kant van het geheel echt nieuw. Allemaal niet heel diepgaand of schokkend, maar wel interessant en vermakend genoeg om te lezen.

Verder is het verhaal opgedeeld in allemaal losse vertellingen. Kleine flashbacks die je even mee terugnemen naar gebeurtenissen uit de eerdere boeken. Ze lijken losstaand, lopen niet vloeiend in elkaar over, maar bevatten uiteindelijk toch een rode draad. Elk van de hoofdstukken is verrijkt met fijne, gedetailleerde en potloodachtige illustraties. Ze zijn weliswaar grotendeels in kleur, maar toch in eenvoudige tinten. Daarmee geven ze het gevoel van klassieke tekeningen uit een sprookjesboek, maar dan met een moderne twist. Een fijne ondersteuning van het verhaal.

Met een prins in de hoofdrol, de opvulling met feeën, heksen, trollen, mensenkinderen en zwaarden, de duistere vertellingen van Black en de dromerige illustraties van Cai leest Hoe de koning van Elfhame verhalen leerde haten als een sprookje.

Dit boek, en zeker deze uitgave waarvoor Anne-Marieke Buijs de vertaling verzorgde, is een cadeautje voor fans van de Elfhame-serie. Mocht je nog niet eerder lezen over Cardan, Jude en het koninkrijk waarin zij leven, dan is het aan te raden om dat eerst te doen.