Ideale pauze tussen zwaardere boeken

3,5⭐
3🌶️

Soms vind ik het heel moeilijk om een goede, onderbouwde recensie te schrijven. En al helemaal voor een novella van 155 pagina’s. Mijn conclusie voor Two Can Play is vooral: het was te kort.

Viola krijgt de kans van haar leven: ze mag meewerken aan een videogame van haar favoriete fantasy-serie. Maar omdat haar studio niet alle skills in huis heeft, moeten ze samenwerken met hun rivalen om het project binnen te slepen. De bazen van beide studio's beslissen dat een short-ski met z'n allen dé ideale bonding is. Dat wil zeggen dat Viola een paar dagen opgesloten zit met haar grootste rivaal én grootste crush: Jesse. Kan ze de opdracht binnenhalen? Of loopt Jesse in haar weg?

Ik had meer willen weten. Meer over de game, meer over de samenwerking. Meer. Maar dat neemt niet weg dat het wel gewoon een leuk romance verhaal was!

Hoe Viola erin staat, weten we meteen. Want het verhaal volgt haar perspectief. Maar pas na een hele tijd krijgen we een glimps van hoe Jesse erover denkt. En dat vond ik wel leuk! Dat we het eigenlijk samen met Viola ontdekken in plaats van alles op voorhand al te weten en al gniffelend toekijken terwijl Viola het dan te weten komt. Daar zit ook meteen die miscommunicatie in, die ik in dit geval niet erg vond! Het was een leuke twist op een van mijn meest gehate tropes als ik het zo mag zeggen.

Konden de personages meer achtergrond krijgen? Zeker. Maar voor een korte novelle als deze stoorde het me niet dat ik niet helemaal wist wie ze zijn als persoon en waarom ze doen wat ze doen. Want dat is ook niet het focuspunt van het verhaal.

De Nederlandse vertaling was niet helemaal mijn ding. Ik vind pikante scènes in het Nederlands vaak een beetje cringe (mag ik dat als 30+’er gebruiken?) en al zeker als de vertaling te letterlijk is. Gebruik af en toe eens een synoniem of een andere benaming voor bepaalde zaken. Dat gaat het verhaal echt geen afbreuk doen. Integendeel.

Ik heb denk ik nog nooit zoveel toestemming in een verhaal gezien en dit is er eentje van 155 pagina’s… Wat mij betreft krijgt Jesse Andrews de prijs voor grootste green flag golden retriever mmc.

Ik vond Two Can Play een leuke workplace romance met een gaming element. Ideaal als tussendoortje tussen bv. twee zware fantasy boeken.

Zet hem op je tbr als je houdt van:

• enemies to lovers
• gaming industrie
• forced proximity
• workplace romance (ongeveer)
• rivaliteit