vlotte en aangename psychologische thriller

Na een eerste kort stukje vanuit Bart, de man van Netty, lees je in het eerste deel van het boek vooral vanuit Netty. Zij voelt zich niet goed in haar relatie, de zorg voor hun zoontje Leon wordt haar soms te veel, de schoonmoeder die over haar schouder meekijkt, … dit alles zorgt ervoor dat Netty drastische keuzes maakt. Ze schrijft een brief aan Bart en verdwijnt uit hun leven.

Doordat de aanloop naar de verdwijning vanuit het perspectief van Netty is geschreven heb je een zicht op wat er in haar hoofd afspeelt, waar ze tegenaan loopt en ook al hoef je niet akkoord te gaan met acties die zij doet, toch kan je die ergens plaatsen. Je hebt een heel goed beeld van Netty en waar zij mee worstelt. Daarna lezen we een stuk vanuit Bart en Maya, de rechercheur, om daarna een sprong in de tijd te maken naar twintig jaar later en gaat het verhaal voornamelijk verder vanuit Leon.

De spanning in dit boek is eerder van psychologische aard en is terug te vinden in de verschillende mogelijke pistes wat er met Netty is gebeurd en wie er dan verantwoordelijk is of zou zijn. Iedereen legt de schuld bij een ander, de auteur speelt hier enorm mee, en sommige beweren dat Netty gewoon vertrokken is en ergens anders een nieuw leven is begonnen. Leon groeit op zonder moeder en het feit dat hij niet weet wat er toen gebeurd is knaagt enorm aan hem. Van de drie hoofdpersonage vond ik Netty het best neergezet, een jonge moeder die zich niet goed in haar vel voelt en zich ook niet begrepen voelt en vatbaar is voor stemmingswisselingen. Bart kon dan naar mijn gevoel soms wat raar uit de hoek komen, of bleef naar mijn gevoel wat op de vlakte. Ik kon zijn acties en reacties niet altijd met elkaar rijmen. De verdwijning van Netty en de impact op Leon waren dan wel weer goed voelbaar. Daarnaast is het taalgebruik van deze drie hoofdpersonages goed afgestemd op de persoon en periode waarin het zich afspeelt, wat de personages nog meer kleur geeft.

De afwisseling in perspectief is duidelijk aangegeven, en is telkens in de ik-vorm. Dit zorgt ervoor dat je een goed beeld weet op te bouwen en dichter bij de personages staat. Het verhaal leest heel vlot door een zeer aangename schrijfstijl, korte hoofdstukken, de verschillende verdachtmakingen en de verschillende gebeurtenissen. Naarmate het verhaal vordert had ik wel door hoe het in elkaar zat, wat geen impact had op de leespret.