Psychologisch thrillerdebuut

Ooit moeten we kleur bekennen is het debuut van Joyce Augustyns waarin we Delphine Rousseau, Delphi voor de vrienden, volgen.
Het verhaal start op het moment dat Delphine vertrekt met haar vriendinnen op reis naar Cuba en wordt verder chronologisch verteld. In het eerste deel is er weinig spanning, maar er gebeuren wel enkele eigenaardige zaken die invloed hebben of van belang zijn op het vervolg van het verhaal. De reis wordt heel beeldend verteld en je krijgt veel info mee over de vriendinnen van het Delphine en over Delphine zelf, een jonge vrouw en sinds een jaar single. De schrijfster weet heel goed de leefwereld van de personages te beschrijven en die is heel herkenbaar.
In de nacht dat Delphine terug van reis is, wordt ze opgeroepen door het werk. Er zijn vijf lijken gevonden op dezelfde plaats en men vermoedt dat er nog zullen volgen. Hier wordt het verhaal voor mij wel heel interessant. Je volgt het onderzoek vanuit het beroep van het Delphine. Zij is forensisch patholoog in het Universitair ziekenhuis in Leuven. Haar bevindingen en die van haar collega's worden samengelegd, ze plegen overleg met de politie en met de onderzoeksrechter die belast is met de zaak. Heel tof zijn de overzichten van de verschillende slachtoffers met hun kenmerken en de wijze waarop ze vermoord werden die zijn toegevoegd aan het boek. Wie onderzoekt welk lichaam en komt tot welke conclusies? Wat zijn de gemeenschappelijke elementen bij de slachtoffers? Wie zijn die slachtoffers en worden zij eigenlijk door iemand gemist? Langzaamaan begin je een verband te zien en wordt er tijdens het onderzoek ook richting Delphine zelf gekeken. Heeft de moordenaar het op Delphine gemunt? En waarom?
Joyce heeft een vlotte, hedendaagse schrijfstijl waardoor je door het boek vliegt. De dialogen zijn heel gemakkelijk te volgen, realistisch en hier en daar wat humor (en ook wat liefde).
Een eerder psychologische Vlaamse thriller met een forensisch patholoog in de hoofdrol met een goede opbouw en tof einde. Waar het tempo in het eerste deel eerder aan de lage kant is, is daar niets meer van te merken eens Delphine terug in België is en volop opgeslorpt wordt door het onderzoek. Aan een aantal zaken kan je merken dat het om een debuut gaat, maar dit was zeker niet storend. Ik ben wel benieuwd of er vervolg met Delphine komt!