Als overleven het belangrijkste is.

Wat heb je aan gevoelens, als elke dag de laatste kan zijn?

496 bewoners zijn er nog op het eiland Getijden, en elke dag kunnen het er zomaar minder worden. De zee en haar gevaarlijke bewoners maken steeds weer nieuwe slachtoffers.

Vina moet extra hard knokken om te overleven. Met maar één hand en een beschadigd lichaam, heeft ze een behoorlijke achterstand in de harde wereld waarin ze opgroeit. Vina heeft geen echte vrienden op het eiland, maar soms wordt ze beschermd door Tiam. De jongen die haar dagen een klein beetje weet op te fleuren. Maar echte gevoelens zijn onmogelijk op Getijden.

“ ‘Hoi Vina.’ Net zoals een stukje van de opstelling wegspoelt bij elk getij, raak ik een stukje van mezelf kwijt iedere keer als ik zijn stem hoor. ‘Hai, Tiam,’ zeg ik, terwijl ik naar de zanderige vloer staar.” Cyn Balog

Het uitzichtloze leven van Vina lijkt te verbeteren wanneer ze in het paleis kan gaan werken. Maar helaas brengt haar werk voor prinses Ster, weer nieuwe problemen met zich mee. Zeker wanneer Vina ontdekt welke geheimen het paleis verborgen houdt.

In Het verdronken land vertelt Cyn Balog het verhaal van een, door het opkomende water, bedreigde leefgemeenschap, waar alles is gericht op overleven.

Het verhaal wordt langzaam, maar zorgvuldig, opgebouwd, en toont de rauwe troosteloosheid van het leven op Getijden. Een troosteloosheid die mij een wat unheimisch gevoel bezorgde. Hierdoor had ik even het idee dat het boek mijn niet helemaal lag. Totdat ik me realiseerde dat dat gevoel juist werd veroorzaakt door de treffende manier waarop Cyn Balog haar verhaal vertelt. Vanaf dat moment liet ik mij moeiteloos meevoeren door de emoties, die door het verhaal werden opgeroepen.

De bewoners van Getijden lijken, door de uitzichtloze situatie waarin ze zich bevinden, een beetje te schommelen tussen berusting, verzet en vechtlust. De hardheid van het leven op Getijden is voelbaar op iedere bladzijde.

De door het leven getekende Vina staat in schril contrast met de naïeve prinses Ster. Dit wordt nog eens extra benadrukt door de verschillende manier waarop beide meisjes zijn opgegroeid. Hierdoor zal je, hoogst waarschijnlijk, niet voor beide meisjes evenveel sympathie voelen. Wel accentueert ook dit, de treurigheid van de barre leefomstandigheden.

Met Het verdronken land neemt Cyn Balog de lezer mee naar een wereld waar je over wil lezen, maar zeker niet wil wonen. Alhoewel het einde wat mij betreft iets te snel kwam, heeft de mooie en pijnlijke rauwheid van dit verhaal mij geraakt. Ik geef het vier sterren.

Deze recensie schreef ik voor, en is terug te vinden op, de blog In de Boekenkast: https://indeboekenkast.com