Geen onmisbaar naslagwerk

Frederiek Weeda scheef dit boekje naar aanleiding van de dood van haar man Menno. Achteraf had ze graag bepaalde dingen willen weten die het proces hadden kunnen vergemakkelijken in hoeverre dat daar sprake van kan zijn op zo'n moment. Ook merkte ze afstand met betrekking tot behandelaars en het feit dat de dood vaak niet benoemd werd. Dit boekje is een soort gids geworden, geeft inzicht in wat men kan verwachten als een dierbare uit het ziekenhuis wordt ontslagen en thuis zal sterven, en geeft praktische tips.

Draai niet om de dood heen is geen persoonlijk relaas over hoe Weeda en haar de kinderen de laatste maanden van hun vader hebben ervaren. Dit komt maar summier en subtiel ter sprake. Waar het in dit boekje om gaat, is het taboe dat blijkbaar nog altijd op de dood rust. Ook geeft het praktische tips als het gaat om de verzorging van iemand die thuis gaat sterven. De schrijfster spreekt zich uit over het feit dat er over een aankomende bevalling zoveel boeken te vinden zijn maar over een aankomend sterfgeval niet. Dit drukt de lezer met de neus op de feiten. Weeda zet haar bevindingen zonder romantiek neer maar nuchter.

Soms is het niet helemaal duidelijk wat ze nu eigenlijk wil. Aan de ene kant wil ze een praktische gids schrijven maar bij tijd en wijle lijkt het ook een soort aanklacht tegen zorgverleners en artsen die haar niet kunnen vertellen wanneer de dood precies gaat intreden. De schrijfster is hier duidelijk erg gefrustreerd over wat niet geheel onbegrijpelijk is. Tegelijkertijd komt het over alsof ze de realiteit uit het oog verliest. Weeda verlangt naar duidelijkheid en openheid wat natuurlijk heel logisch is, maar het tijdstip van een natuurlijke dood kan nu eenmaal niet vooraf bepaald worden.

Gelukkig heeft de schrijfster een positieve noot voor de lezer in petto. Na de dood van haar man gaat ze niet bij de pakken neer zitten. Met haar kinderen maakt ze er het beste van en kan weer genieten.

Bij iedereen die het overlijden van een dierbare meemaakt, zal dit feit anders beleefd worden dus deze gids zal niet voor iedereen gelden. Het is dan ook geen onmisbaar naslagwerk wat men gelezen moet hebben. Toch is het niet verkeerd hem eens door te nemen en te weten hoe het kan gaan als het zo ver is en iemand ernstig ziek is. We slapen tenslotte niet allemaal rustig in op onze ouwe dag. Het is geen leuk boek, heel confronterend zelfs, maar de dood hoort er nu eenmaal bij of we dat leuk vinden of niet.