Niet helemaal mijn genre...

Bij een oude goudmijn wordt een dode man gevonden. Hij hangt aan een balk en het blijkt om Ringo te gaan. Stella, de dochter van Ringo, heeft haar vader al vijfentwintig jaar niet meer gezien. Nu moet ze toch terugkeren naar haar geboortedorp Vike om haar vader, die ze verachtte, te begraven.

Het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan in het dorp. Het landhuis Wiike torent nog altijd uit boven de gebouwen langs de fjord en eigenaresse Esther Wiike is nog steeds de ongekroonde koningin van het dorp.

Het blijkt dat Ringo een erfenis heeft nagelaten en dit zal Stella's beeld van haar verleden helemaal overhoop halen. Het gaat namelijk om een erfenis die wraak vereist...

'De peetmoeder' begint met een proloog over de ontdekking van het lichaam van Ringo. Dit is al best interessant, want is het zelfmoord of moord? Er wordt vervolgens vanuit Stella verteld. Ze komt weer terug in haar geboortedorp om de begrafenis van haar vader bij te wonen. Al gauw merk je als lezer dat er iets speelt in het dorp.

Helaas heb je soms verhalen die geen enthousiasme bij je oproepen. Dit had ik bij dit boek. In het begin had ik ook heel veel moeite om in het verhaal te komen. Het middenstuk was redelijk en ik was benieuwd hoe de onderlinge (familie)banden zich verder zouden ontwikkelen.

Dat er veel aan de hand is tussen een aantal bewoners in het dorp is duidelijk en dat het om duistere praktijken en macht gaat ook. Toch kwam de spanning niet echt op gang en ik had helaas ook niet zoveel met de personages. Ook het plot was niet heel verrassend. Hierdoor ben ik toch een beetje lichtelijk teleurgesteld. Jammer!

Beoordeling: 3,0