Een boek die je laat nadenken

Na de brand speelt zich af in een kleine gemeenschap die wordt getekend door een verwoestende brand. Wat er precies is gebeurd blijft lange tijd onduidelijk. Het verhaal richt zich vooral op de nasleep: hoe iedereen op zijn eigen manier probeert verder te leven terwijl schuldgevoel, verdriet en geheimen langzaam naar de oppervlakte komen. De brand is het beginpunt, maar het echte verhaal zit in alles wat daarna komt.

Ik begon aan Na de brand met hoge verwachtingen. Niet per se omdat ik wist waar het over ging maar omdat het van Marieke Nijkamp is en omdat 54 minuten zes jaar later nog steeds in mijn hoofd zit. Dat voelde misschien niet helemaal eerlijk maar ik kon het niet loslaten.

Persoonlijk vond ik Na de brand een goed en mooi geschreven boek maar geen boek dat me volledig omverblies. Tijdens het lezen merkte ik dat ik het onbewust bleef vergelijken met 54 minuten. Het feit dat ik het verhaal en de impact nog steeds zo goed herinner, zegt voor mij alles. 54 minuten was intens, spannend en emotioneel alles tegelijk.

Na de brand raakte me op een andere manier: rustiger, zachter, meer ingetogen. Het is een boek dat je laat nadenken en dat langzaam binnenkomt maar voor mij bleef de emotionele impact iets minder hangen dan bij 54 minuten. Dat betekent niet dat het minder goed is eerder dat het een ander soort verhaal is.

Wat Marieke Nijkamp zo goed kan is emoties niet uitleggen maar laten bestaan. Veel blijft onuitgesproken waardoor je als lezer tussen de regels door moet lezen. De korte hoofdstukken en wisselende perspectieven versterken dat gevoel: iedereen draagt zijn eigen versie van de waarheid, en juist dat maakt het verhaal zo menselijk.

Conclusie: na de brand is een zorgvuldig, gevoelig en realistisch boek over rouw en schuld, met een sterke, herkenbare schrijfstijl. Toch blijft 54 minuten voor mij het boek dat echt is blijven hangen en mijn absolute favoriet van Marieke Nijkamp.