Bloedmooi

"Gaatjes kunnen gaten worden, zwarte gaten en in die gaten kan je jezelf verliezen, het donker weegt er zo zwaar dat zelfs het licht niet meer kan ontsnappen. Volgens Luka ligt de oorzaak van die gaten bij mijn ouders, ze zagen over het hoofd dat een nieuw canvas poreus is, dat je het moet bestrijken met een stevige laag kwaliteitsvolle gesso om een goede start te kunnen maken. Ze zegt dat ik een grondlaag mankeer, dat alles wat het leven schildert, wegvlucht door de kaasdoek die ik ben. Ze heeft gelijk. Data en belevenissen lijken zich niet te kunnen hechten, ze worden te snel geabsorbeerd en stollen zich in vergeten druppels aan de achterkant van mijn canvas." ( p. 23)
Iggy en haar zus Pinkeltje zijn het slachtoffer van een zware mishandeling in hun kinderjaren. Hun vader is aan drank verslaafd. Op soms heel pijnlijke manier lees je in deze roman wat dat precies inhoudt. Iggy is zichzelf kwijt en zoekt zichzelf terug. En dat kan niet anders dan door terug te gaan naar die kindertijd, op zoek naar die figuur van haar vader. Wie was hij eigenlijk? Wat deed hij in Berlijn? De bakstenen die plots voor haar deur staan - een muurschildering uit het psychiatrisch instituut waar haar vader verbleef - confronteren haar bruusk met dit verleden. Aarzelend gaat ze op onderzoek: het wordt een stille, donkere zoektocht. Deze roman is bloedmooi geschreven. Van het begin tot het eind blijft het boeien. Vooral ook de verfijnde stijl van Femke Vindevogel valt op: hier is een dichteres aan het woord. De sfeer die ze oproept in het psychiatrisch instituut, of op het einde bij de overtocht in Noorwegen, zijn pure magie en poëzie. Nogmaals heb ik er geen spijt van dat ik voor een boek van een jong, debuterende auteur heb gekozen. En ik kijk uit naar het lezen van haar debuutroman, "Confituurwijk"!