Weemoedige zoektocht naar een geliefde

"... ze had het gevoel gehad dat haar man zich hier ergens in de menigte verscholen hield, dat hij naar haar keek, zoals ze dat al weken voelde, zijn ogen achter bomen en mensen en treinwagons, ogen die haar voortdurend verder joegen (...) p. 195. Het sluitstuk van Jacobsen's trilogie is meteen het prachtigste deel, een ware Noorse Odyssee. Ingrid Barrøy gaat op zoek naar de vader van haar kind, de Russische krijgsgevangene Alexander, aan wie ze voortdurend herinnerd wordt door de donkere ogen van haar dochter Kaja. Het hele boek beschrijft eigenlijk alleen maar die barre, lange tocht door Noorwegen, een land dat nog verscheurd is door de gevolgen van de Wereldoorlog. Mensen vertellen haar onvolledige verhalen of vertellen haar gewoon niets. Dapper blijft ze verder stappen, samen met haar dochtertje, op zoek naar de waarheid over Alexander? Is hij nog in leven, waar is hij? Uiteindelijk ontdekt zij die waarheid, die uiteindelijk ook niet de volledige juiste is, als je dan de ontnuchterende laatste pagina van het boek leest. De sfeer van diepe weemoed en triestigheid blijft aan je kleren plakken als je dit boek leest. Je hoort er bijna een melancholisch pianostuk van Edvard Grieg bij, of je ziet een expressief landschap van Munch. Zo ontzettend mooi geschreven, dit boek...