Bevreemdend sprookje

Prachtig, intrigerend, deze korte roman - of eerder sprookje? - van Morandini. Een man gaat ver weg wonen van de maatschappij, in een schamele berghut op de alm. Hij leeft daar in een verre vorm van zelfverwaarlozing, een soort kluizenaar. Wat doet hij daar? Waarom is hij zo mensenschuw? Heel af en toe vernemen we iets over zijn jeugd. Hoe hij onder een hoogspanningskabel woonde en dag en nacht waanzinnig werd van het gezoem. Hoe hij - in een oorlog? - moest vluchten voor mannen in grijze jassen die iedereen doodschieten die ze vonden. Het verhaal bevindt zich als het ware uit de tijd en de ruimte: we weten niet wanneer het zich afspeelt en ook niet waar, een dorpje in de Italiaanse Alpen vermoedelijk? En dan ontmoet de man een hond... Vanaf het ogenblik dat deze hond begint te praten verandert het verhaal in een soort sprookje of fabel. En dat is een fantastisch moment. We bevinden ons als in een luchtbel, een droom, of is het een nachtmerrie? De enige "levende" persoon die op het toneel komt, is een jonge jachtopziener. En dan komt de winter... Man en hond zijn ingesneeuwd. Eten niets, wachten tot de lente komt. Prachtig hier ook hoe de kracht en macht van de natuur beschreven wordt, als een levend aanwezig personage! En dan maken man en hond kennis met .. een voet. Het verhaal eindigt als een soort mythe. Hoe moeten we dat interpreteren? De mens die vlucht voor de samenleving en liever terug kruipt in een diepe grot, is het de dood die verlossing brengt? Heel mooi geschreven boekje. Met korte, eenvoudige zinnetjes slaagt Morandini erin om een bevreemdende atmosfeer te creëren als in een sprookjeswereld...