Een goed gemiddelde maar geen uitblinker in deze sublieme reeks

De vlammende kleuren op de cover trekken zeker de aandacht, een paard met twee ruiters geeft al direct de indruk van aktie of gewonden. Verder in het boek is er zeker geen gebrek dat laatste, naar gewoonte volgen de aktiescenes mekaar snel op en uiteraard haast gaat dat gepaard met de nodige verwondingen. Lightfeet laat zich weer eens van zijn beste kant zien.
De plot is origineel maar niet al te ingewikkeld. Wat begint als twee mannen die in gevaar zijn en de hulp van Arendsoog en Witte Veder inroepen ontaardt al snel in een heel ander verhaal. Dat komt niet echt als een verrassing, van bij het begin voelen zowel Bob Stanhope als de lezer dat het verhaaltje van de twee mannen die de 'Avondmannen' vrezen niet klopt. Ongemakkelijk maar ook niet voor de eerste keer wordt het als de hulp die Arendsoog biedt verkeerd wordt uitgelegd en hijzelf beschuldigd wordt van datgenen waarvoor hij achter de schurken aanzit.
En dat is toch wel wat het verwijt naar dit boek toe: het is allemaal nogal voorspelbaar en ondanks de vele aktie loopt het nogal stroef. Zeker geen uitschieter in de reeks, al blijft het heel goed leesbaar en natuurlijk is het een must voor wie de rest van de reeks al gelezen heeft.