Een waardig vervolg van topper De naam van de wind

De cover spreekt aan ook al is niet echt duidelijk bij welke scene uit het boek het beeld hoort. Het geeft de sfeer wel heel goed weer. Het is een erg dik boek (net zoals deel 1 van de trilogie) en het duurt wel even voor je er door bent.
Voor een deel (de eerste helft van het boek ongeveer) is het een voortborduren en uitdiepen van wat er in deel 1 verteld werd. Dat betekent natuurlijk dat de personages en locaties bekend zijn zodat je je als lezer kan concentreren op de evolutie van de karakters en de feitelijke gebeurtenissen en hun gevolgen.
Het blijft ook dezelfde opbouw volgen: heel korte intermezzo's in het heden met eigen gebeurtenissen en dan hele lange flashbacks met de biografie van Kvothe. Dit is niet altijd even fraai maar meestal wel heel interessant. Al is het geen lichte lektuur, de elfen die er in voorkomen zijn geen Tinkerbell.
Bij de korte stukjes in het heden blijf je wel altijd op je honger zitten. Er zijn referenties naar gebeurtenissen en situaties die nog niet in de biografie verteld werden zodat dat een onoplosbare puzzel blijft. De schrijver doet dat duidelijk bewust zodat je het derde deel wel MOET lezen. Jammer genoeg is hij daar al 11 jaar aan aan het schrijven (ja, hij leeft nog en is er echt mee bezig). Een leger fans leeft in hoop.