Inspecteur Wexford verdeelt zijn tijd tussen zijn privéleven en een reeks moorden

Het landhuis in het zachtgele licht geeft een duidelijke weergave van de plaats waar dit verhaal zich afspeelt. Net zoals de andere inspecteur Wexford verhalen trouwens.
Er zijn natuurlijk de moorden waarmee het verhaal begint maar verder verloopt alles nogal gezapig en zonder buitensporig geweld of harde aktiescènes. Net zoals de lezer dat mag verwachten van deze schrijfster.
Twee moordzaken die het moordwapen als verband lijken te hebben. Het duurt wel lang voor dit bewezen kan worden. En het hoe dat verband mogelijk is blijft ook lang verborgen. Natuurlijk worden er de nodige geheel of gedeeltelijk foutieve theoriën naar voren gebracht, doodlopende sporen gevolgd en leugenachtige alibis op het rooster gelegd.
Een belangrijk deel van de aandacht gaat naar het privé-leven van Wexford dat op sommige momenten het onderzoek dreigt te doorkruisen en toch minstens een deel van de aandacht afleidt.
Toch zat ik gevoelsmatig (dus zonder harde bewijzen) van bij het begin al dicht bij de echte daders, wat de redenering en de sporen die Wexford volgt er niet minder spannend op maakt.