Een planeet dreigt ten onder te gaan wanneer de laatste eenhoorn ten strijde trekt tegen zijn noodlot

Het aanbod van originele Nederlandstalige fantasy is niet bijster groot. M.G. Crow is daarom alleen al meteen lid van een select clubje auteurs uit de Lage Landen.
Een volk met magische krachten is na de val van Atlantis van de Aarde vertrokken en heeft op de planeet Gordia een nieuw bestaan opgebouwd. Na lange tijd, wanneer de geschiedenis vergeten is of mythische poporties heeft aangenomen, landt - of beter crasht - een ruimteschip met de restanten van de aardebewoners nadat ze de Aarde onleefbaar hebben gemaakt. Er volgt slecht heel erg tijdelijk een soort van gelukkig weerzien, al snel volgt er een erg bloederige strijd op leven en dood tussen goed (de Gordianen) en kwaad (de Terranen).
In tegenstelling tot wat de titel van het boek doet verwachten, staat op de cover een duidelijke afbeelding van een witte eenhoorn (haast klassiek) en een zwarte kraai. In de loop van het boek zal het verband met de titel duidelijk worden, al geeft het wit van de eenhoorn en het zwart van de kraai toch al wel een hint in de juiste richting.
Hoewel uitgegeven in eigen beheer (gelukkig kan dat tegenwoordig ook voor kleine hoeveelheden) valt er op de verzorging van het boek heel weinig aan te merken. Enkel een paart drukfouten, die naar het einde toe frequenter voorkomen, zorgen voor een minpuntje. Er is gebruik gemaakt van een goed leesbaar lettertype, mooie cover, goede teaser op de achterflap en een haast klassieke indeling met heel korte intro en een chronologisch verlopend relaas naar een eindclimax toe.
Het perspektief is dat van een verteller die telkens vanuit een ander standpunt haar verhaal brengt.
M.G. Crow kijkt niet op een paar doden meer of minder, in feite wordt haast de volledige bevolking van de planeet gruwelijk omgebracht in haast letterlijke rivieren van bloed. De schrijfster schuwt ook niet om een vorm van kannibalisme tot in detail te beschrijven - gedaanteverwisselaars (wat de meeste Gordianen toch zijn) mogen als ze in hun dierlijke vorm verkeren opgegeten worden.
Het verhaal bestaat naast de grote lijn met de strijd tussen goed en kwaad veeleer uit een aantal korte avonturen waarbij 1 of meerdere karakters even voor het voetlicht treden, hun rol spelen en dan meestal een heldhaftig of smadelijk einde vinden. Het plot verloopt via deze korte episodes naar zijn onontkoombare eindstrijd, waarbij telkens andere karakters tijdelijk de hoofdrol vervullen.
Het speelt zich af in de nogal verre toekomst en in een verafgelegen heelal. Toch zal de aandachtige lezer onder het avontuurlijke toch een aantal waarheden, al dan niet goed weggemoffeld, die duidelijk op onze huidige aarde, samenleving en politiek gebaseerd zijn. Maar het moge duidelijk zijn dat dit het echte verhaal, de fantasy niet beïnvloedt, het maakt het alleen herkenbaar en makkelijk te aanvaarden.
De personages, hun acties en gedachten staan centraal en dat laat veel minder plaats over voor beschrijvingen van achtergronden, gebouwen, omgeving en natuur.
Het is pure fantasy die opgebouwd werd met een dosis (erg) zwarte humor, een portie magie (zonder al te veel verklaringen), heel veel gruwelijke en bloederige aktie en psychologisch goed uitgewerkte karakters. De grens tussen verkrachting, vrijblijvende seks en romantische liefde moet de lezer voor zichzelf trekken, het zit er allemaal in.
Conclusie: een positieve verrassing in het wereldje van de Fantasy, nog niet helemaal bij de internationale top, maar wie weet... ik heb nog een hele stapel M.G. Crow boeken klaarliggen op mijn dringend-te-lezen stapel. Iets om naar uit te kijken.