Een inspekteur Wexford detective waarbij de schrijfster een figuurlijke bom laat ontploffen als je alles al denkt te weten

De cover illustreert prachtig (zowel als in "heel mooi" als in "heel gepast") het begin van het boek. Een rijzige jonge vrouw, met paraplu, bij het open hek van een landhuis, het geheel in mooie hersttinten.
Achteraf denk je van "dat had ik moeten zien aankomen" maar helaas, Ruth Rendell is zulk een fenomenale schrijfster, wat je ook allemaal kan afleiden door aandachtig te lezen, de essentie van de ontknoping komt toch als een verrassing... ook hier.
Wexford staat een groot deel van het onderzoek in de schaduw van de ontdekkingen door zijn assistent en rechterhand Burden. Dat is een nieuwigheid, meestal is het Wexford die Burden telkens opnieuw moet corrigeren als die, mede door zijn puriteinse aard, tot voorbarige en foute conclusies komt. Deze keer lijkt het wel of Burden de zaak oplost en Wexford maar een beetje achter de feiten aanholt. Natuurlijk krijgen we weer een inkijkje in enkele aspekten van het privé-leven van zowel Wexford als Burden en dat blijkt toch weer een ver verband te houden met het lopende moordonderzoek. Het leuke aan de boeken van Rendell is dat er, uiteraard buiten de obligate moord, eigenlijk weinig geweld aan te pas komt. Wexford wordt zelf niet fysiek bedreigd (toch niet in dit verhaal) zodat het gezellig leest en de focus op het onderzoek ligt en niet op de angstige spanning.
Zoals met alle verhalen met Wexford in de hoofdrol is ook dit extreem lezenswaardig en geeft blijkt van de Engelse sfeer waarom die boeken en series overal ter wereld zo populair zijn.