Necromancie, geloofwaardig gebracht maar brrrrr.

Vuurzee beschrijft dit verhaal veel beter dan de omschrijving "Het rijk van steen". Boek 3 in de reeks is eigenlijk vooral akelig en dit door het thema van de necromancie.
Weis & Hickman beschrijven het herrijzen uit de doden op een plausibele manier (het zijn niet voor niks mee van de beste Fantasy auteurs ter wereld) maar leuk is het allemaal niet. Toch wordt het stramien van de vorige verhalen aangehouden. Eerst krijgen we een heel stuk waar de lokale bewoners en hun omstandigheden worden beschreven, een gevaar dat hen bedreigt en een queeste die daar uit volgt. Dan komen Haplo en dit keer ook Alfred (ik vraag me af of de verstrooide tovenaar in het vorige deel Alfred in vermomming was?) zodat het duo (met Hond eigenlijk een trio) samen ten strijde trekt. Nu ja, samen? Veeleer tegen mekaar dan met elkaar. Het zorgt wel voor veel verduidelijkingen doordat de auteurs de gedachten en gesprekken van de Patryn en Sartaan ten volle kunnen benutten. Hond speelt en speciale rol, Alfred heeft het door, beter dan Haplo en, vermoedelijk, de meeste lezers.
Ook het einde is niet geheel onverwacht, opnieuw een vlucht door de Poort des Doods, de manier waarop is wel net zo origineel als het geheel. Als drakenliefhebber vind ik dat de vuurdraak een speicale vermelding verdient.
Hopelijk kunnen de schrijvers dit onwaarschijnlijk hoge niveau in de volgende delen behouden, het liefst dan toch wat vrolijker.