De Schaduw is terug; meer Schaduwiaans dan ooit tevoren

Havak én de Schaduw zijn terug en dat zullen we geweten hebben.
Hoofdinspekteur Charles M. Carlier is in Londen en raakt - uiteraard - betrokken bij een moord. Een heel stel moorden feitelijk. Silvère is verworden tot een aanwezigheid op de achtergrond, het huwelijk heeft zijn dramatische afloop gekend en de bombastische schrijfstijl heeft zijn hoogtepunt bereikt.
De plot is complex en pas op het einde zal de Schaduw alle onderlinge relaties, motieven en handelingen in hun context kunnen plaatsen, tijdens zowel de grote, dramatische ontknoping op het einde en de kleine intieme extra onthulling daar nog vlak na.
Wie dit boek leest is meteen verlsaafd - als dat nog niet het geval was - of raakt er gewoon niet door en zal uit afkeer nooit nog een Havank vastnemen.
Uiteraard hoor ik tot de eerste categorie. 80 jaar na datum en nog altijd een topper in het naderlandstalige culturele erfgoed.
De Schot Joran Jorkins, inspekteur bij Scotland Yard is het Londense anker van de Schaduw zoals al in heel wat eerder verhalen het geval was. En die moet machteloos toezien hoe het Schaduwiaanse geweld door het land raast maar hij mag op het einde wel met de pluimen gaan strijken, dus het blijven de beste vrienden. Want dan kijk je toch niet op een lijk meer of minder...