Woke krijgt ook thrillers kapot

Er staat Psychologische Thriller op de cover en uiteindelijk gaat het over een moord dus op die manier hoort het bij het thrillergenre.
Naar mijn persoonlijk gevoel is het een psychologisch drama en ontbreken de thrillerelementen.

Het boek kan op 1 blad samengevat worden, de rest is bladvulling. Het is vooral een zicht op de pscyhologische toestand van enkele betrokkenen. Heeel uitgebreid.
Het is mijn stijl niet, het is nergens spannend te noemen en er zijn weinig of geen verrassingen.

Korte hoofdstukken met bovenaan telkens het perspektief vermeld. Enkele hoofdstukken bevatten ook een datum uit het verleden wat een beetje verwarrend is omdat de volgende hoofdstukken dan gewoon verder in de normale tijdlijn spelen.
Het verhaal bestaat uit heel wat sfeerschepping en achtergrondinformatie met een (gekleurde) inkijk in het denkprocess van enkele protagonisten. Een mysterieuze verdwijning en het daarop volgende politieonderzoek krijgen heel weinig aandacht, zeker in verhouding tot nog veel meer achtergrondinformatie en inkijk in het denkproces van de protagonisten. Echte relevante informatie wordt maar mondjesmaat geleverd en dan nog vaak als halve waarheden en hele leugens zonder dat de echte feiten duidelijk worden. Ook de ontknoping is niet echt een verrassing en wordt meer als een zoveelste aandachtspuntje gebracht. De focus blijft op de grote levensvragen zoals hoe ga je om met de dood van je kind of het kind van je beste vrienden. En ook, wat als je met de neus op de feiten wordt gedrukt van bedrog in je gekoesterde relatie met je partner. Werkelijkheid tegen façade. Het echte einde van het verhaal na de ontknoping van het mysterie van de verdwijning en de dood van Jennifer is een zicht op hoe het leven van de betrokken nu verder moet/kan.

Voor mij is het een verhaal uit dertien in een dozijn maar het is niet echt mijn kopje thee, misschien is het wel uniek, ik durf daar geen oordeel over te vellen.
Er zijn plotwendingen maar die worden lang van tevoren aangekondigd, nergens is een echte verrassing te bespeuren.

De karakters zijn woke deugdpronkers. Vol van zichzelf en hoe ze beter zijn dan andere mensen (behalve de woke elites zoals LGBTQ.. en migranten). Wat ingaat tegen dat beeld is per definitie slecht en kan best genegeerd worden.
Al wat ze doen moet in lijn zijn met het grote wokeisme en vanuit die filosofie uitgedacht en verantwoord worden. Spontaniteit is er niet meer bij en de paranoïde vrees om uit het woke-clubje gestoten te worden overheerst al hun andere doen en laten. Door dat ze allemaal in datzelfde bedje ziek zijn leven ze in een heel enge wereld, eng in beide betekenissen van het woord.

Wie in de woke wereld leeft is om te beginnen al neurotisch en altijd bang om te zondigen tegen de regels. In de loop van de jaren voorafgaand aan de verdwijning van Jennifer leidt tot tot een groeiend wantrouwen tussen de voormalige beste vriendinnen Lolly, Malena en Nina. De focus ligt tijdens het grootste deel van het verhaal bij Lolly, Nina en Fredrik. Die worden direct beïnvloedt door wat er gebeurde en flippen dan ook helemaal, deels terecht en deels overdreven. De excuses en leugens bereiken een hoogtepunt en dienen vooral om de realiteit uit hun roze wolk te houden. Om evidente redenen lukt dat niet en alle drie dreigen ze daar, elk om haar of zijn eigen redenen aan ten onder te gaan. Dit proces is eigenlijk 80% van de inhoud van het boek. Wat er in hun eigen hoofd aspeelt en hoe dat zijn invloed heeft op de onderlinge relaties. Relaties met ouders en kinderen komen die indrukken vooral versterken.

Dit is helemaal zoals de Zweedse elite in hun woke wereldje zich afsluiten van de realiteit en vanuit hun ivoren toren de werkelijkheid van het dagelijkse leven voor de gewone man en vrouw van de straat ontkenden. Toch tot voor de laatste verkiezingen waarbij de straat (gedeeltelijk) wraak nam.
Dat maakt het verhaal heel herkenbaar en ook heel Zweeds.

Er is heel weinig spanning in het verhaal te merken. Er zijn wel potentieel spannende elementen zoals wat er echt met Jennifer gebeurde tot het moment dat haar lijk ontdekt werd, de zoektocht eerst naar Jennifer zelf en dan naar haar moordenaar, wat er nu echt tussen Jennifer en Fredrik gebeurde, wat Max uitspookte wanneer hij onvindbaar was.
De meeste van die punten krijgen weinig of geen aandachte en al helemaal geen sluitende antwoorden in het verhaal. Van de potentiële spanning wordt dus haast niks gerealiseerd.
Alle aandacht gaat uit naar de denkwereld van Nina, Fredrik en Lolly.

Geen spanning dus psychologische "thriller" verkoopt misschien goed maar de vlag dekt de lading niet.

Het is een lange zeurderige, veelal chronologische, opsomming van de denkprocessen van 3 personen, vooral op hun eigen ego gericht en met als gemeenschappelijk element de verdwijning van Jennifer - al is dat feit op zich enkel voor Lolly doorslaggevend.
Erg beeldend, je ziet gewoon de ene aanval van drama-queen gedrag met zweten, koorts, agressie, onverantwoord rijgedrag, asociale communicatie, verbaal geweld...
Ik zie het zo verfilmd worden in de stijl van de Zweedse donkere melodramatische psychologische drama's.

Onleesbaar, daarom heeft het 5 dagen langer geduurd dan gepland om het boek uit te krijgen.