Stevig wetenschappelijk onderbouwd tijdreizen

Tijdreizen en tijdparadoxen zijn meestal niet 'mijn ding'. Maar Asimov is natuurlijk een grootmeester en bovendien (in de eerste plaats) een wetenschapper. Dat maakt dat de tijdparadox (zo zullen we het geheel van tijdreizen en de gevolgen ervan maar noemen) wetenschappelijk stevig onderbouwd zijn. Waarschijnlijk heeft hij er veel plezier aan gehad om een wetenschappelijke verantworode theorie op te stellen, mogelijk met als doel voor zijn studenten om die onderuit te halen. En daar zit hem het probleem: de theoretische onderbouw in het verhaal neemt heel veel plaats in beslag, bevat geen te weerleggen formules, en gaat me boven de pet. Met andere woorden: oervervelend.
De plot, onverwachte climax, spanningsopbouw en beschrijving van de eigenlijke gebeurtenissen zit goed in mekaar en is zeker interessant. Maar te weinig in verhouding.
Hoewel Asimov zelf het misschien met de recensenten eens is dat dit zijn beste werk is, voor mij blijft het heel wat achter op zijn Foundation en zelfs op de tijdreisverhalen van Poul Anderson.