Het zestiende deel in de reeks heeft duidelijk weer een totaal andere invalshoek zodat de variatie gegarandeerd blijft.

Op de cover zien we een kudden schapen. Het is algemeen geweten dat veehouders en schapenboeren een explosieve mix vormen, dus dat belooft. J. Nowee maakt deze belofte ook waar en van bij het begin van dit verhaal dreigt er een bloedige oorlog tussen beide groepen. Arendsoog en enkele medestanders willen vooral een oplossing door te praten en onderhandelen, maar criminelen en heethoofden hebben een andere mening. Hoogspanning van begin tot eind en een heleboel aktie met vuistgevechten en schietduels in overvloed. Toch vallen er erg weining doden of gewonden, zoals we bij J. Nowee ondertussen al wel gewoon zijn.
Witte Veder verdwijnt voor een heel stuk naar het tweede plan, al is zijn hulp voor Arendsoog nog steeds brrodnodig en soms letterelijk van levensbelang. De vrouwen en kinderen zijn op de achtergrond aanwezig maar spelen weer geen rol van betekenis.
De wet wordt meest omzeild zonder ze echt te overtreden - toch niet bewijsbaar - zodat de rechterlijke macht en officiële instanties ook meest op de achtergrond blijven.
Beide kampen, schapenboeren en veehouders, zijn onderling verdeeld tussen vredelievende types en oorlogszuchtigen. Het speelt zich allemaal af bij Arendsoog in de streek en heeft lang een dramatische ondertoon, alsof het wel slecht moet aflopen.