Inspekteur Wexford verovert Londen... maar niet heus

De cover is een beetje ongelukkig gekozen. Het centrale stuk is een soort schedel in goedkoop plastic met zo te zien een wijzerplaat van een horloge in 1 oog. Dat heeft totaal niets met het verhaal te maken. Rechts onder is een hoekje van de cover schrijnbaar omgeplooid om de tekst 'KERKHOF-MOORD' in gifgroene letters te tonen. Er in het boek weliswaar een lijk gevonden op een kerkhof en datzelfde kerkhof domineert en is centraal gelegen in het moordonderzoek maar er is geen sprake van de lugubere band die door de cover gesuggereerd wordt. Integendeel, moeder wandelen op zonnige dagen in alle rust met hun baby's over het kerkhof.
Wexford krijgt een waarschuwing van zijn dokter en Dora, zijn vrouw van meer dan dertig jaar, neemt dat heel au sériux. Ze besluit naar Londen op gezondheidsvakantie te gaan en te logeren bij hun neef, net als Wexford bij de politie.
Uiteraard gaan de verstervingen van het gezonde leven en Wexford niet samen en als er zich een moord voordoet zit hij er al snel midden in. En hij blundert.
Ruth Rendell speelt het hier psychologisch heel mooi door enerzijds de gelijkenissen tussen de twee inspekteurs met zulke verschillende achtergronden naast mekaar te zetten (denk maar aan hoe voorzichtig ze met mekaar omgaan wat op zich al tot frustratie, misverstanden en verwarring leidt) en anderzijds de grote verschillen tussen de boer van platteland en het heertje uit de stad.
Met haar geweldige schrijfkunst houdt ze de hele tijd ongemerkt de lezer bij het handje en zo blundert die samen met Wexford door het onderzoek heen. Steeds denkend om de stedelijke politie via insider infor en eigen deductie een stapje voor te zijn, een beetje blasé omdat het allemaal zo duidelijk lijkt, tot... inderdaad weer een geniale plotwending en terug af naar nul.
Een gezapig verhaal, typisch Wexford, dat zich toch in de metropool Londen afspeelt en dat uitnodigt tot meespeuren, vol clues zit en daarmee een constant gevoel van prettige spanning behoudt. En heel wat humor in de beschrijvingen en de manier hoe Wexford en zijn nemesis Baxter met elkaar omgaan