Cold case in de Australische outback

De plot begint tamelijk klassiek met een speurder die een cold case onderzoekt en plaatselijke weerstand tegen rondneuzen in het verleden moet overwinnen? Al snel blijkt er meer aan de hand en voert Shelley Burr originele variaties toe.

Oppervlakkig gezien kent het verhaal een klassiek verloop met een speurder die een cold case onderzoekt en chronologisch naar een einde van de zaakt toe werkt. Er is een romantische link via dewelke een andere cold case op de voorgrond treedt. Via flashbacks wordt eerst de achtergrond van de protagonisten veel genuanceerder gebracht wat het plot een extra dimensie verschaft en complex maakt. Tegelijk zorgt dat voor de algemene samenhang naar de climax toe.

De achtergrond van de protagonisten en wat daardoor in de loop van het onderzoek naar voor komt geeft het verhaal een erg unieke dimensie bovenop het klassieke cold case onderzoek.

Plotwendingen. Er zijn er vele, de meest frappante uiteraard de flashbacks die een heel andere dimensie geven aan wat publiekelijk getoond wordt, zowel bij Lane als Mina. De hele afwikkeling van de tweede cold case en dan de gebeurtenissen op het einde.

De karakters zijn psychologisch goed uitgewerkt en passen tegen hun eigen achtergrond. Geroutineerde detective, jonge vrouw met een beschermd en afgeschermd leven, jonge vrouw die midden in het leven staat en trauma moet verwerken, politieagente met rugzakje. Elk komt levensecht over.

De karakters, ook de minder belangrijke in het boek, evolueren mee met het verloop van het verhaal. Daardoor behouden ze hun levensechtheid. Ze groeien en leren zodat ze blijven boeien en blijk geven van gevorderd inzicht.

Australië is meer bekend van de televisie dan uit boeken maar de schrijfster slaagt erin om de sfeer van de outback, zijn grootsheid, verlatenheid, dorheid en gevaren van bij de eerste bladzijde te laten doordringen. Dat is essentieel voor het verhaal en om zowel de karakters als de gebeurtenissen geloofwaardig te houden. De speciale Australische sfeer van kleine gemeenschappen en de droogte van de omgeving bepaalt zeker mee het gevoel van verbondenheid bij de lezer.

Bij het begin van het verhaal zit de spanning hem vooral in de vraag wat er in het verleden is gebeurd bij de verdwijning van het kind en de vraag of de speurder de cold case zal kunnen oplossen. Dan komt daar op een bepaald moment de tweeledige vraag bij wat er in het verleden van Lane gebeurd is en wat dit met deze cold case te maken heeft. Er is ook nog het dwaalspoor van de tweede cold case en de afhandeling er van en dan plots het doodsgevaar in het heden als het boek zijn climax bereikt. De spanning is alomtegenwoordig ook in kleinere dingen zoals het onveiligheidsgevoel en de haast fysieke bedreigingen door dorpsbewoners.

Het boek is spannend van begin tot einde maar niet omwille van steeds dezelfde reden en de vormen van spanning variëren met het verloop van het verhaal.

De schrijfstijl voelt in het begin een beetje onwennig aan tot je je als lezer realiseert dat het typisch Australisch is en ook noodzakelijk om de Australische sfeer en achtergrond geloofwaardig te brengen. Het boek is vertaald uit het Engels en toch merk je hier en daar een typische Australische uitdrukking of stukje zinsbouw op. Het is erg beeldend en leent zich zeker tot verfilming. Na een aantal bladzijden kan het nergens anders dan in de Australische outback spelen.
Soms erg expliciet met de vermelding van de Flying Doctors.

Wie begint te lezen krijgt voldoende tijd om te wennen aan de karakters en krijgt al lezende steeds meer informatie te verwerken. Ondertussen wordt de spanning opgebouwd en tegelijk wordt het haast onmogelijk om het boek weg te leggen. Meeslepende pageturner.

Als klassieke cold case komt het verhaal gezapig binnen. Als dan Lane in flashbacks zijn echte motivering laat zien krijg je een wake-up call en via de verdere plotwendingen krijgt je geen rust meer. Op het einde is er een oef! dat was het gevoel. En nadien blijft het verder spelen, komen er bijkomende vragen en hoop je op een vervolg.