Plezier op en rond het water als beloning voor een goed rapport

Cok Grashoff is vooral bekend van o.a. de Claudia-verhalen waarin hij, nogal grofgebekt, tegen heel wat heilige huisjes schopt. Heel wat anders zijn zijn verhalen voor de jongere doelgroep. Dit boek is heel braaf, Josientje luistert (meestal) naar vader en moeder en indien niet moet ze hen achteraf toch gelijk geven: moeder en (vooral) vader weten het best.
De 160 bladzijden zitten wel tjokvol gebeurtenissen, die bij momenten heel spannend zijn, meestal gewoon leuk en 1 keer nogal triest en tragisch. Dat laatste lijkt wel alsof ook Cok Grashof moest voldoen aan de eis om een moraal in het verhaal te stoppen om gepubliceerd te kunnen worden.
Korte hoofdstukken verlucht met leuke tekeningen die het verhaal ondersteunen.
Veel aktie en heel veel dialogen (of denkprocessen) zodat het tempo hoog ligt. Dat houdt de aandacht van de lezer er bij en zorgt dat het verhaal nooit verveelt. Want eigenlijk zijn er maar twee grote delen, de reis naar "de plas" (met het redden van drenkelingen) en de poppenkast, met bezoek aan oma en het relaas van Inge.
Iedereen is leuk en aardig, gemene dingen gebeuren er niet en als het moeilijk wordt is vader nabij.
Het plezier zit hem in de kleine dingen die voor iedereen herkenbaar zijn. En helemaal niet woke, dat was toen nog niet uitgevonden. Ook moderne communicatie was er nog niet, dus het sturen van de politie om familie gerust te stellen behoorde nog tot de mogelijkheden (alhoewel?).
Josientje woont in Nederland en gaat vlak bij huis naar school. De uitstap naar de plas is dan ook een uitje naar het alomtegenwoordige water waar kan gevaren en gespeeld worden, maar het kan er ook flink spoken bij storm. En dat zullen ze geweten hebben.