Controversieel met menselijke clones en vrije liefde, toch oervervelend

Over de cover: met heel veel goeie wil kunnen we daar een mens in beschermingspak zien die vanuit een ijsgrot(?) uitkijkt over het doodse landschap van Titan.
Arthur C. Clarke is een monument in Sci-Fi en blinkt uit in fantastische avonturen die toch wetenschappelijk onderbouwd zijn. Die wetenschappelijke onderbouwing is ook hier het geval, zie daarvoor het nawoord door de schrijver zelf.
Jammer genoeg ontbreekt hier grotendeels het meeslepende avontuurlijke en is het boek vooral een droog stuk lektuur waar moeilijk door te komen is. Gelukkig is Clarke een begenadigd schrijver zodat zelfs zulk vervelend verhaal toch leesbaar blijft.
Het begin en het einde van het boek speelt zich af op Titan, een maan van Saturnus. Een tweede deel beschrijft een rumitereis Titan-Aarde en het grootste deel speelt zich af op de Aarde.
Clarke schrijft erg realistisch en dus is de ruitmtereis vooral oervervelend en wordt het verblijf op de Aarde gekenmerkt door problemen met de zwaartekracht. Dat wordt nog eens geïllustreerd door de - correcte - bewering dat mensen die leven onder verminderde zwaartekracht mettertijd onmogelijk nog op de Aarde zullen kunnen leven.
Controversieel is natuurlijk de seks in het boek, niet vergeten dat het in 1975 voor het eerst uitkwam. Man-man relaties en trioseks waren toen zeker nog geen gemeengoed. Een domper vormt de romantiek: de jeugdliefde dooft uit in plaats van opnieuw op te vlammen. En meteen plaats Clarke een grote waarschuwing bij artificiële pretmachines die fnuikend zouden zijn voor de menselijke psyche, een onderwerp dat met porno in het algemeen opnieuw branden aktueel is.
Eigenlijk zou dit boek in mijn opinie beter toch zijn recht komen als kort verhaal van max. 20 bladzijden.