Een lofzang op het teruggevonden leven (na '14-'18).

Met recht en rede het bekendste werk van Felix Timmermans.
De cover van deze druk is niet zo spectaculair en spreekt misschien niet direct aan, maar sluit wel mooi aan bij het boek. Een wie in volle zomer met enkele paarden. Dat zal heel wat keren in het boek voorkomen.
Het boek is geschreven in een ietwat ouderwets aandoend nederlands dat gangbaar was in 1916. Maar het grote struikelblok, zeker voor Noord-Nederlanders zullen de vele conversaties zijn. Die heeft Timmermans in het onvervalste dialect van Lier en omstreken van die tijd weergegeven.
Persoonlijk kan ik getuigen dat toen ik 40 jaar later in die streek geboren ben, dat dialect nog niks veranderd was. Nu is het helaas heel was minder en vervangen door het middelnederlands waarmee de oikofobe massamedia al dat soort eigenheid willen vernietigen.
Een verklarende woordenlijst ontbreekt, dus misschien is het wel handig om naast deze herdruk van de originele uitgave een veel recentere "vernederlandste" uitgave te leggen...
Pallieter, de pastoor, zijn zus de dikke Charlot, Marieke en Fransoo, omgeven door een zwerm begijtjes, kwezels en boeren, boerinnen met hun meiden en knechten bevolken het verhaal.
Bijzondere aandacht gaat naar de natuur in al haar aspekten, wilde planten en dieren net zoals gecultiveerde gewassen en fruit en hoeve- en huisdieren.
Woke bestond nog niet dus alles moet wel gelezen worden in de geest van die tijd, anders zullen de banbliksems al snel vliegen.
Het is een optimistisch verhaal dat de pracht van de natuur rond de Nete en het mooiste van het gewone boerenleven verheerlijkt. Chronologisch worden de jaargetijden gevolgd en de wijzigingen die dat voor de omgeving heeft, terwijl elk jaargetijde in zijn eigen pracht en glorie getoond wordt.