Veel potentieel maar de schrijfster gaat over-the-top en bereikt haar doel niet

Petra zit vol goede bedoelingen maar roept door haar onbezonnenheid de ene catastrofe na de andere over zich af. Daarom zou ze beter Petre Pechvogel heten volgens haar vriendinnen.
Het is haar onmogelijk om stil te zitten of een ogenblik haar mond te houden. Dit tot wanhoop van ieder die met haar te maken heeft.
De schrijfster, zelf nog een jonge vrouw die nauwelijks de schoolbanken ontgroeid is, brengt het verhaal van Petra op een voor haar erg moeilijk moment: haar moeder valt van een trap en beschadigt haar rug heel erg. Ze moet heel lang in het ziekenhuis liggen en een gevaarlijke operatie ondergaan. Een operatie die haar voor altijd in een rolstoel kan doen belanden.
Ondertussen komt tante Agaath de rol van huishoudster in huize Petra opnemen. Tante Agaath is niet gewend aan kinderen, houdt van stilte en is nogal streng. Vuurwerk verzekerd dus tussen haar en de opstandige Petra. De vader en broer van Petra hebben dat probleem helemaal niet en zijn tante Agaath vooral dankbaar voor haar hulp.
Ook op school vindt Petra geen uitlaatklep voor haar overtollige energie. Klasseleraar Frenkel is streng en houdt niet van grapjes of praatjes. Hij heeft het dus al direct aan de stok met Petra die geen gezag erkent en zich vooral wil amuseren omdat ze helemaal geen interesse heeft in goede schoolresultaten.
Petra komt door eigen schuld, een zeer te kort schietende opvoeding en steun van vader bij al haar escapades, dan ook steeds in de problemen. Eerst wel grappig maar gaandeweg begint de lezer zich vooral te ergeren aan de eigenzinnige Petra die zich totaal niets aan andere gelegen laat liggen. Enkel haar pleziertjes in plotselinge ingevingen tellen, eventuele schade die ze aanricht lacht te weg of ze legt de schuld bij haar slachtoffers.
Tegenwoordig noemt met dat een geval van ADHD en geeft die goede psychologische hulp. Een goed pak slaag zou misschien ook helpen.
Sommige passages worden lang uitgesponnen, over andere vliegt de schrijfster dan weer heen. Ook de tijd gaat met horten en stoten vooruit. Bedoeld als komisch wordt de humor toch vooral een van de zure soort naar gelang het boek vordert. Vooral de passage in het restaurant is haast weerzinwekkend. Petra heeft totaal geen (tafel)manieren. Nadat ze vooral opvalt door negatieve commentaren en luid onafgebroken geratel, kliedert een dame aan een naburige tafel vol met eten dat uit haar bord vliegt als een steak probeert te snijden. De schrijfster doet het uitschijnen dat Petra toch zo lief is en dat de dame wiens kleding en dure etentje geruïneerd is eigenlijk de schuld draagt. De plaatsvervangende schaamte die je als lezer voelt gaat dan niet meer over tot het boek uit is.
Er zit wel wat spanning in het boek als de lezer zich afvraagt hoe Petra zich nu weer in nesten zal werken en wanneer ze betrapt zal worden. Psychologie is van de lik m'n vestje soort, gelukkig heeft niemand romantische gevoelens.
Woke en multimedia bestonden nog niet.
Een boek dat veel potenteel heeft maar waar de schrijfster over-the-top gaat met haar personage dit uiteindelijk niet lief en grappig is maar egoïstisch en schadelijk voor haar omgeving.