Domme vrouw met oogkleppen laat zich gewillig ontvoeren en maakt kennis met de harde realiteit

Heel simplistisch. Een naïeve, domme en toch wel egocentrische vrouw laat zich gewillig “ontvoeren” door haar vriend, van wie ze eigenlijk zo goed als niks weet. In Afrika vallen haar héél erg langzaam de schellen van de ogen. Letterlijk in de laatste 7 bladzijden is er dan een gewelddadige climax en een “voortzetting” van het verhaal. Weliswaar op andere voet, maar dat is erg ongeloofwaardig.

Het verhaal loopt over niet al te lange tijd, is chronologisch geschreven. De enige ‘flashbacks’ zijn enkele algemene gedachten/vergelijkingen met haar (Lizet) kindertijd en oude krantenkoppen. Vanaf lijn 1 voel je als lezer dat er iets niet klopt en dat dit fout gaat lopen. Dat houdt de schrijfster dan 200 bladzijden vol. Puur keukenroman met dramatische inslag.

Best wel origineel, zeker in deze tijd. Een jonge vrouw die “uitgeput” raakte door haar inzet in de linkse milieubeweging en derdewereldactivisme. Dan een sleurjob vindt waar ze toch nog probeert om tegen haar baas in te gaan en daar haast depressief van wordt. En dan “spontaan” kiest om zich te laten ontvoeren naar Afrika, letterlijk alles achter te laten, te verdwijnen zonder een spoor en zich wentelt in een decadent luxe-leven. Maar daarin, zonder de minste intentie om zich van dat decadente leventje af te keren, toch weer de deugdpronker te willen uithangen.

Er zijn geen plotwendingen en er gebeurt 200 bladzijden totaal niets onverwachts. Enkele keren neemt de achtergrond “doem” spanning wat toe, maar dat neemt dan onmiddellijk weer af, zonder verdere gevolgen. De climax komt in de laatste 7 bladzijden terwijl je dat als lezer al haast niet meer verwacht.
Daar zijn twee opties en de schrijfster kiest daar toch de onverwachte afloop. Maar dan zijn er nog maar 2 bladzijden over… net als het interessant kan worden.

Enkel Lizet wordt uitgebreid beschreven, en dan nog enkel vanuit haar eigen gedachtenwereld. Al de anderen, ook haar man, blijven heel oppervlakkig getekend. Geen achtergrond geen diepgang, niks. Er is geen ontwikkeling van karakters. Enkel Lizet gaat van domme en gelukkige vrouw naar domme en soms wat minder gelukkige vrouw.

Het verhaal begint in een doorsnee omgeving in Nederland en springt dan direct naar Afrika. Daar speelt het zich haast uitsluitend af op het hermetisch afgesloten landgoed van de man van Lizet waar ze ligt te vegeteren zonder lektuur, televisie, multimedia, mobiel, tablet, computer…. Of gezelschap. Enkel personeel dat kreunt onder een terreurbewind.
De verwijzing naar het groene ideaal uit het vroegere leven van Lizet en de misdadige uitbuiting van Afrikanen door haar man zijn en blijven aktueel. Verder is het vooral de sleur van het dagelijkse leven die de sfeer van het boek weergeeft.

Er is een contante spanning op de achtergrond aanwezig. Je voelt dat dit niet goed kan aflopen. Maar dat mag eigenlijk geen naam hebben, het is vooral een mooie inspanning om het woord verveling over 200 bladzijden uit te spinnen.

Het hele verhaal speelt zich af in het hoofd van een domme jonge vrouw die een zwaar rugzakje uit haar jeugd meedraagt (zoals blijkt uit de tekst mogelijk wel door haar eigen schuld). Ze leeft in luxueze gevangenschap en “geniet” van het nietsdoen. Zo is het ook geschreven.

Ondanks het feit dat het woord Thriller op de cover staat had ik nooit het gevoel een thriller te lezen.
Het is best leesbaar, wat spreekt voor het talent van Anne Winkels, maar ik moest het ongeveer elke 20 bladzijden neerleggen en wat anders lezen. Het hele boek kon net zo goed op een halve bladzijde samengevat worden.