Kort en grappig onder voorbehoud.

Een verhaal met uiteraard de zwerver Swiebertje in de hoofdrol. Maar met deze keer slechts een minimaal bijrolletje voor Saartje en enkel een eervolle vermelding voor Bromsnor. De burgemeester doet wel mee maar enkel op het einde. De belangrijkste medespelers zijn Pietro, een woonwagenbewoner, en zijn gedresseerde aapje en beer.
De kennismaking verloopt niet zo vlot. Er zijn heel wat misverstanden. Swiebertje, die toch van geen kleintje vervaard is, schrikt zich dood als hij de beer ontmoet. Op die manier wordt er heel wat afgerend.
De opleiding van zwerver tot circusknecht en manusje-van-alles verloopt dan ook niet zonder slag of stoot. Voor de lezer is het allemaal hilarisch.
Een mooie vondst van de schrijver is de verspreking door Pietro waarbij hij Swiebertje uitspreekt als Swiebusje als alliteratie op manusje.
Doordat het zich ook nog eens afspeelt (voor het grootste deel toch) in en rond de woonwagen van Pietro en in een ander dorp kunnen een aantal grappen gerycleerd worden zonder dat het een vervlende herhaling wordt.
In deze tijd zou het niet meer kunnen, circusdieren zijn verboden. En ondertussen weet iedereen wel dat een dansende beer een beer met hamergeweld gebroken ribben is. Voor het doelpubliek is het gewoon een exotische lokatie, voor de ouders ligt het misschien wat moeilijker.