De speurtocht van Carl Edson sleurt de lezer mee.

Een heel goed op- en onderbouwde plot. Deze is wel complex en in tegenstelling tot de geplogenheden verandert dat niet naar het einde toe, integendeel zelfs.

Het algemene verloop van het verhaal is klassiek. Een speurtocht die loopt van de ontdekking van lijken tot de uiteindelijke ontknoping. Het wordt opgedeeld in enkele grote blokken die samenvallen met een breekpunt in het onderzoek en het naar voor komen van een nieuwe verdachte/arrestant.
Binnen dat blok krijgen we dan ook hoofdstukken uit het perspektief van de inspekteur onderbroken door uittreksels uit het getuigenverhoor van de getuige/verdachte van dat moment. Soms nemen die verklaringen de vorm van flashbacks aan.
De ontknoping brengt alle verhaallijnen samen en tracht een duidelijk beeld te geven van wat er echt gebeurde en het waarom. Dit komt aan als een mokerslag.

Een blinde, onder het bloed zittende getuige van een drievoudige moord die in eerste instantie in shock is maar gaandeweg haar verhaal vertelt en dan spoorloos verdwijnt is echt wel origineel.

Het verhaal is gebouwd op leugens. Telkens er een belangrijke leugen ontkracht wordt door de speurders of de verdachten is er een breekpunt en tegelijk een plotwending en zelfs verandering van perspektief. Op het einde zijn de plotwendingen haast niet meer bij te houden als alle losse eindjes bij mekaar komen en de ontkrachte leugens mekaar in ijltempo opvolgen. Tegelijk gaan de ogen van de lezer dan open en verandert de kijk op de personages compleet.

Bo Svernström heeft zijn personages psychologisch heel gedetailleerd en geloofwaardig uitgewerkt. Soms is het niet helemaal duidelijk waarom maar dat wordt gaandeweg wel zonneklaar, alles heeft een reden. Het enige negatieve dat je kan zeggen is dat er een gevoel van overdaad is. Alsof twee keer zoveel personages in de karakters zijn gepropt om alle noodzakelijke psychologische trekken toch maar in een beperkt aantal personen te krijgen.

Het zijn allemaal diepe en duistere karakters. Iedereen heeft een rugzakje, sommigen een heel grote, niemand is zuiver op de graat en ook niemand is eigenlijk gewoon "goed". De meeste karakters hebben meer dan 1 laag die er in de loop van het verhaal afgepeld worden.

Scandinavië met zijn hoge welvaart, de groene waanzin, psychologische puinhopen, depressieve mensen vormt de perfecte achtergrond voor dit verhaal. Het zou zich nergens anders kunnen afspelen.

Er loopt een constante spanning door het verhaal. Onderhuids en doorlopend van begin tot einde gaat het over de speurtocht, het falen en uiteindelijke sukses van de oplossing van de moorden. Daartussen zijn er gewelddadige akties en psychische trauma's die even de focus van de spanning verplaatsen naar het veel fysiekere niveau.

Het einde is chaotische en de spanning valt grotendeels weg naargelang de oplossing duidelijkere vormen krijgt. Tot de spanning gewoon vervangen wordt door een gevoel van verlies en algemene triestheid.

De schrijfstijl past perfect bij deze Scandinavische thriller. Plaatsen, eigennamen, de achtergrond en de typisch Zweedse woorden benadrukken de plaats en tijd waarin het beschrevene plaatsvindt. Het is beeldend beschreven, makkelijk verfilmbaar in de stijl van de scandinavische psychologische thriller. Op bepaalde momenten komt het verhaal nogal eens vlak en emotieloos over, het duurt tot op het einde om dat in zijn context te plaatsen en te begrijpen waarom dat zo belangrijk is.

Ik heb het verhaal met heel veel plezier gelezen. De speurtocht onder leiding van Carl Edson en zijn problemen met zijn team vervelen geen moment. Er zijn telkens nieuwe verwikkelingen terwijl het verhaal op zich schijnbaar traag verloopt.
Het einde is prachtig gevonden en zit perfect in mekaar. Helaas vond ik dat niet zo'n leuk einde.