Liefde onder poëten, toch niet alleen rozegeur en maneschijn

Alle De Wilde zussen zijn getrouwd, of toch bijna. Behalve eentje, die sukkelt met haar zelfbeeld al is ze ook nog zo aardig om naar te kijken, meelevend, met een hart van goud en in het bezit van een gevoel voor humor. Een typische voedingsbodem voor de romantische geest van Helen Taselaar.
Weinig plaats voor het reilen en zielen van kennel De Wildhof, mogelijk omdat de inspiratie daartoe in de vorige boeken uit de reeks al opgebruikt is. Des te meer voor het bakvissengedoe met een slecht zelfbeeld, interventies van zussen onder mekaar en een ontluikende romance via onwaarschijnlijke zijwegen.
De plot zit goed in mekaar voor wie niet te veel wil doordenken en vooral wil zwijmelen bij de romantische ontboezemingen en verwikkelingen waarvan het einde natuurlijk al op voorhand vastligt.
Helen levert dan ook een werkstuk af in haar vertrouwde vlotte stijl met vooral veel diepgang (op jonge tienerniveau) in verband met de gevoelens van Mandy de Wild. Extra aandacht gaat naar het publiceren van de dichtbundel van Mandy, wat voor de lezeressen van dit werkje toch wel interessant moet zijn, maar het wordt niet echt ten gronde uitgewerkt. Daar zat meer in.